فوتبالی: شاید نسل جدید اصلاً به خاطر نیاورند که در یک شب پاییزی تیم ملی در ورزشگاه آزادی مقابل یک تیم مطرح اروپایی به برتری رسید اما همه در پایان این بازی اشک ریختند و گریه کردند.
داستان را از کمی عقب‌تر شروع می‌کنیم، از بازی با برگشت با عربستان در ریاض در مهر سال ۱۳۸۰ که تیم ملی به تساوی دو بر دو رسید و پس از بازی، میروسلاو بلاژوویچ گفت با این تساوی دیگر به جام جهانی صعود کردیم، سلام جام جهانی.
اما همه چیز بر وفق مراد او پیش نرفت تا تیمی که بسیار امیدوار به حضور در اولین جام جهانی در آسیا بود، به یکباره شرایط عجیبی را تجربه کرد.
تیم ملی بازی آخر را به بحرین واگذار کرد و عربستان با برتری مقابل تایلند جای ایران را گرفت. تیم بلاژ صدر جدول را از دست داد. برای صعود به جام جهانی، راه ایران طولانی‌تر شد و باید از دو مرحله پلی‌آف عبور می‌کرد.
عبور از امارات کار چندان دشواری نبود و مطابق انتظار ایران به راحتی از سد امارات گذشت و مانع آخر رسید. بازی رفت در دوبلین بود و نتیجه‌ای رقم خورد که کار صعود ایران را به حد غیرممکن رساند. شکست دو بر صفر در دوبلین، آن هم در شرایطی که تیم ملی چندین فرصت مسلم گلزنی داشت و به سادگی می‌توانست حداقل یک گل به ثمر برساند، گلی که اگر به ثمر می‌رسید، تیم ملی برای اولین بار دو دوره متوالی را در جام جهانی حضور داشت و شاید داستان تیم ملی و بلاژوویچ به این زودی تمام نمی‌شد.
شی گیون سد راه تمام شوت‌های بازیکنان تیم ملی شد و یک‌تنه مقابل همه توپها ایستاد تا گام بزرگی در صعود ایرلند به جام جهانی بردارد.
شب سرد دوبلین برای ایران با شکست دو بر صفر، تلخ هم شد. همه در انتظار بازی برگشت، به کورسوهای امید دل بسته بودند و در عالم واقع می‌دانستند بردن تیمی که روی کین، رابی کین، یان هارت و یک دوجین بازیکن شاغل در لیگ برتر انگلیس دارد، کار ساده‌ای نیست.
24 آبان سال 80 و در ورزشگاه مملو از تماشاگر آزادی، صدها هزار نفر با حس مشترکی از امید و نگرانی به حمایت از تیم ملی پرداختند. اکثر دقایق بازی توپ در اختیار ایران بود اما انگار ایرلندی‌ها کاری با توپ نداشتند و فقط اجازه خودنمایی و گلزنی به بازیکنان ایران نمی‌دادند.
در آخرین ثانیه‌های بازی، ضربه یحیی گل‌محمدی سرانجام قفل دروازه ایرلند را شکست اما این گل برای پرواز به جام جهانی کافی نبود تا این گل یحیی، تلخ‌ترین پیروزی تاریخ تیم ملی را رقم بزند. ایران برد اما با این برد، راه به جایی نبرد.
پس از این بازی چند اتفاق ویژه هم رخ داد. این آخرین بازی میروسلاو بلاژوویچ سرمربی تیم ملی روی نیمکت ایران بود. دوران حضور برانکو در رأس کادر فنی تیم ملی، بعد از این بازی شروع شد و او در دو مقطع، حدود چهار سال، هدایت ایران را برعهده گرفت. کریم باقری برای اولین بار، در این بازی و در سن 28 سالگی از تیم ملی خداحافظی کرد.
و این بازی پایانی بود بر دوران یک تیم دوست داشتنی که بسیار زیبا بازی می‌کرد اما افسوس که شانس حضور در جام جهانی را از دست داد.
