دﻧﺒﺎل اﺳﻤﻤﻮن ﺗﻮ ﻗﺼﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮدی ﻣﻨﻢ واﺳﺖ رو دﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻋﺮای ﺷﻬﺮ ﻣﻴﺰﻧﻢ
ﻣﻴﺎم اﻳﻨﺪﻓﻌﻪ دﻳﮕﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﻛﻨﻢ ﻣﺤﺎﻟﺘﻮ ﻣﻴﺎم ﺑﻴﻔﺘﻢ ﺗﻮی ﭼﺎه ﻓﻘﻄ ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﺗﻮ
ﻣﻴﺪوﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﺰار دﻓﻌﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ اوﻣﺪﻳﻢ ﺗﺎ آﺧﺮش زﻣﺎن ﻣﻦ ﻳﻜﻰ ﺷﻪ ﺑﺎ زﻣﺎن ﺗﻮ
داﺷﺘﻢ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﺮدم ﭼﻰ ﺑﺖ ﺑﮕﻢ اﮔﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺷﻪ ﺑﺤﺚ
اﮔﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﮕﻢ ﻳﺎﻳﺪ ﺑﺪوﻧﻰ ﻣﻦ ﻳﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻬﺮﺗﻢ ﻧﻤﻴﻜﺸﻢ
ﺑﺮﻳﺰ ﺑﻪ ﻫﻢ اﺗﺎﻗﺘﻮ اﻋﺼﺎﺑﻤﻮ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ ﺑﺮم اﮔﻪ ﻧﻰ ﺗﻪ ﻗﻠﺒﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ
ﭼﻪ ﺑﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ ﻧﻤﻴﺪه ﺑﺲ ﺷﺒﺎ ﺳﻘﻔﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﺣﺮف دارم
ﺑﺎﻫﺎت ﺑﻴﺒﻰ وﻟﻰ ﭼﺖ ﻛﻪ ﻗﺪ ﻧﻤﻴﺪه ﭘﺲ
ﻣﻬﺬرت ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻪ ﺷﺐ ﺑﺤﺜﻪ ﺗﺶ ﺑﻪ اﻳﻜﻪ ﺧﺘﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮی ﺷﺒﺎ ﺻﺪا ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﻮدﻧﺖ ﺑﺮام ﺑﺸﻪ ﻳﻪ ﻧﻘﻄﻪ ی ﺿﻌﻒ
ﻳﻪ ﭼﻴﺰی از ﻣﻌﺠﺰه ام ﻣﻌﺠﺰه ﺗﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺎی ﺗﻮ دﻧﻴﺎﻣﻮ ﻗﻔﻞ ﺑﺸﻪ در و
ﻛﻠﻴﺪﺷﻢ ﺑﻨﺪازم ﻳﻪ ﺟﺎ ﮔﻢ ﺑﺸﻪ ﺗﺶ ﺗﻮ ﺑﻤﻮﻧﻰ و ﻣﻦ
آدم ﺧﻮﺑﻪ ی ﻗﺼﻪ ﻫﺎﻣﻰ ﻧﺼﻒ ﻫﻤﻪ ﻧﺼﻔﻪ ﻫﺎﻣﻰ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻧﻰ
اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﻳﻪ اﺗﻔﺎق ﺑﻮد و ﺗﻮرو دﻳﺪم اﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻳﻬﻮ دﻳﺪم ﺧﻮد ﻫﻤﻮن اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ و ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻢ و ﺗﻮ ﻳﺎدﻣﻰ
ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ و ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻢ و ﻛﻨﺎرﻣﻰ اﺻﻠﺎ ﭼﺠﻮری ﺑﺎﻳﺪ راﺟﺒﺶ ﺣﺮف زد
ﭘﺮ ﺣﺴﺎی ﻋﺠﻴﺐ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺎ واﺳﻪ ﺑﻘﻴﻪ آدﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ درﻛﻦ
ﻓﻘﻄ اون ﻣﻴﺘﻮﻧﻪ ﺳﺎده ﺑﻔﻬﻤﻢ
ﭘﺮ ﻗﺎﻧﻮن و ﻣﻨﻄﻘﻢ اﻣﺎ ﺑﺎزم آﺧﺮش ﺗﺎﺑﻊ ﻗﻠﺒﻢ
ﻣﻴﺰارم رو ﻣﺨﻢ را ﺑﺮه ﻋﻤﺪا ﻛﻪ ﻏﺮق ﺷﻴﻢ ﺗﻮی راﺑﻄﻪ ﻛﻢ ﻛﻢ
ﺻﻮرﺗﺖ ﻣﺜﻪ ﻣﺎﻫﻪ ﭼﻘﺪ ﻣﻦ ﻣﻴﺪﻳﺪﻣﺖ ازﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ دوم ﺷﺨﺺ ﻣﻔﺮد ﻣﻨﻰ ﺑﻪ ﻓﺮد ﻣﻦ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮ ﻗﺮﻣﺰ ﺳﺒﺰ زرد ﺑﻨﻔﺶ آﺑﻰ ﻧﺎرﻧﺠﻴﻤﻰ ﻣﻜﻤﻠﻤﻰ
ﺗﻮ ﺟﺮﺋﺖ ﻗﺒﻞ ﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻫﻨﺮ دﺳﺘﻰ ﻳﺎ ﻗﺪرت ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﻌﺘﺪل ﺗﺮﻳﻦ زﻣﻴﻦ وﺳﻄ درﻳﺎ ﺟﺰﻳﺮﻣﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮام ﺑﺪوﻧﻪ ﺟﺎﺷﻮ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻰ
ﭼﻮن ﺗﻮ ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺮﻳﻤﻤﻰ اﻓﺮاﻃﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻣﻰ
اﻧﮕﻴﺰﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻳﻪ ﻧﻴﻤﻤﻰ دﻟﻴﻞ اﻳﻨﻜﻪ اﻟﺎن ﻣﻨﻄﻘﻴﻤﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﭗ ﺳﻴﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺘﭙﻰ
ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ و ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻢ و ﺗﻮ ﻳﺎدﻣﻰ ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﺒﻢ و ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻢ و ﻛﻨﺎرﻣﻰ
ﺧﻮاﺑﺶ ﻛﻪ ﻣﻴﺒﺮد دوﺗﺎ ﭘﻠﮏ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻮﻧﺪ ﻣﺎﺟﺮای دﻳﻮ و دﻟﺒﺮش رو ﺑﻪ ﺗﻪ ﻣﻴﺮﺳﻮﻧﺪ
اون ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺮﻓﻰ ﻟﺠﺒﺎز ﻗﺼﻪ ﺑﻮد ﺑﺎر ﻫﺰارﻣﻢ اون ﺳﻴﺐ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻣﻴﺮﺳﻮﻧﺪ
