ﺣﺎﻟﻴﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ وﻗﺖ در آن ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
ﻛﻪ ﻛﺸﻢ رﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ و ﺧﻮش ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﻛﻪ ﻛﺸﻢ رﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ و ﺧﻮش ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﺟﺎم ﻣﻰ ﮔﻴﺮم و از اﻫﻞ رﻳﺎ دور ﺷﻮم
ﻳﻌﻨﻰ از اﻫﻞ ﺟﻬﺎن ﭘﺎﻛﺪﻟﻰ ﺑﮕﺰﻳﻨﻢ
ﺟﺰ ﺻﺮاﺣﻰ و ﻛﺘﺎﺑﻢ ﻧﺒﻮد ﻳﺎر و ﻧﺪﻳﻢ
ﺗﺎ ﺣﺮﻳﻔﺎن دﻏﺎ را ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻛﻢ ﺑﻴﻨﻢ
ﺳﺮ ﺑﻪ آزادﮔﻰ از ﺧﻠﻖ ﺑﺮآرم ﭼﻮن ﺳﺮو
ﮔﺮ دﻫﺪ دﺳﺖ ﻛﻪ داﻣﻦ ز ﺟﻬﺎن درﭼﻴﻨﻢ
ﺑﺲ ﻛﻪ در ﺧﺮﻗﻪ آﻟﻮده زدم ﻟﺎف ﺻﻠﺎح
ﺷﺮﻣﺴﺎر از رخ ﺳﺎﻗﻰ و ﻣﻰ رﻧﮕﻴﻨﻢ
ﺳﻴﻨﻪ ﺗﻨﮓ ﻣﻦ و ﺑﺎر ﻏﻢ او ﻫﻴﻬﺎت
ﻣﺮد اﻳﻦ ﺑﺎر ﮔﺮان ﻧﻴﺴﺖ دل ﻣﺴﻜﻴﻨﻢ
ﻣﻦ اﮔﺮ رﻧﺪ ﺧﺮاﺑﺎﺗﻢ و ﮔﺮ زاﻫﺪ ﺷﻬﺮ
اﻳﻦ ﻣﺘﺎﻋﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ و ﻛﻤﺘﺮ زﻳﻨﻢ
ﺑﻨﺪه آﺻﻒ ﻋﻬﺪم دﻟﻢ از راه ﻣﺒﺮ
ﻛﻪ اﮔﺮ دم زﻧﻢ از ﭼﺮخ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻛﻴﻨﻢ
ﺑﺮ دﻟﻢ ﮔﺮد ﺳﺘﻢ ﻫﺎﺳﺖ ﺧﺪاﻳﺎ ﻣﭙﺴﻨﺪ
ﻛﻪ ﻣﻜﺪر ﺷﻮد آﻳﻴﻨﻪ ﻣﻬﺮآﻳﻴﻨﻢ
