ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺷﺎم ﺳﺤﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
درد ﻣﺎ زود ﮔﺬر ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺜﻞ ﻛﺒﺮﻳﺖ ﺗﺮی در دل ﮔﻨﺪﻣﺰارم
در ﺳﺮم ﻓﻜﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
درد ﻣﺎ زود ﮔﺬر ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺜﻞ ﻛﺒﺮﻳﺖ ﺗﺮی در دل ﮔﻨﺪﻣﺰارم
در ﺳﺮم ﻓﻜﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻴﺮ ﭘﻴﺮﻗﻔﺴﻢ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ از ﺑﻴﺸﻪ ی ﺧﻮﻳﺶ
ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺧﻴﺮه ﺑﻪ در ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﺸﻖ آﻣﻮﺧﺖ ﻣﺮا ﻃﻮر دﮔﺮ ﺧﻨﺪﻳﺪن
ﻋﺸﻖ ﻫﻢ ﻃﻮر دﮔﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺑﻮدم و ﺧﺸﻜﻰ ﺟﮕﺮم را ﺳﻮزاﻧﺪ
ﺗﺮﺳﻢ از زﺧﻢ ﺗﺒﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺮ ﺑﺰﻧﻢ ﺳﻨﮓ ﻣﺮا ﭘﺮﭘﺮ ﻛﺮد
اﻧﺪﻛﻰ ﺷﻮق ﺳﻔﺮ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
آه از اﻳﻦ درد ﻛﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر زﻣﻴﻦ ﻣﻰ ﺧﻮردم
دﺳﺖ او ﺑﺎل و ﭘﺮم ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻴﺮ ﭘﻴﺮﻗﻔﺴﻢ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ از ﺑﻴﺸﻪ ی ﺧﻮﻳﺶ
ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺧﻴﺮه ﺑﻪ در ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﺸﻖ آﻣﻮﺧﺖ ﻣﺮا ﻃﻮر دﮔﺮ ﺧﻨﺪﻳﺪن
ﻋﺸﻘﻪ ﻣﻦ در ﺑﻐﻠﻢ ﺑﻮد وﻟﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ
