ﻣﺎ ﺧﻨﺪه ﻛﻢ دارﻳﻢ درﻳﺎی ﻏﻢ دارﻳﻢ
درﮔﻴﺮ و ﺑﻴﻤﺎرﻳﻢ ﻟﺒﺮﻳﺰ و ﺑﻴﺰارﻳﻢ
اﻳﻦ روزﮔﺎری ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ درد و زاری ﻧﻴﺴﺖ
اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻰ ﭼﻰ ﺑﻮد ﻣﻴﺸﻪ ﺑﮕﻰ ﭼﻰ ﺑﻮد
درﮔﻴﺮ و ﺑﻴﻤﺎرﻳﻢ ﻟﺒﺮﻳﺰ و ﺑﻴﺰارﻳﻢ
اﻳﻦ روزﮔﺎری ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ درد و زاری ﻧﻴﺴﺖ
اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻰ ﭼﻰ ﺑﻮد ﻣﻴﺸﻪ ﺑﮕﻰ ﭼﻰ ﺑﻮد
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪارم ﻣﻦ ﺟﺰ ﺣﺮف دﻟﺘﻨﮕﻰ
ﻛﻤﺒﻮد ﺷﻌﺮ و ﺷﻮر ﺑﺎ ﻗﻠﺒﺎی ﺳﻨﮕﻰ
اﻣﺎ ﻳﻪ ﺟﺎ دﻳﮕﻪ اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮕﻪ
ﻓﺮدا رو ﭘﻴﺪا ﻛﻦ ﻛﺎﺑﻮﺳﻮ روﻳﺎ ﻛﻦ
ﻓﺮدا رو ﭘﻴﺪا ﻛﻦ ﻛﺎﺑﻮﺳﻮ روﻳﺎ ﻛﻦ
اﻳﻦ اﺑﺮای ﺗﻴﺮه ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺎ ﻣﻴﺮه
ﺑﺎ ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﺎرﻳﻜﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮه
ﻣﺎﻫﻮ از اون ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎرﻣﺶ ﭘﺎﻳﻴﻦ
روﺷﻦ ﻣﻴﺸﻪ ﺑﺎزم روز و ﺷﺐ ﻏﻤﮕﻴﻦ
ﺗﻘﺪﻳﺮو ﺑﺎ دﺳﺘﺎم واروﻧﻪ ﻣﻴﺴﺎزم
ﻣﻦ آﺳﻤﻮن ﻣﻴﺨﻮام ﻟﺒﺮﻳﺰ ﭘﺮوازم
ﺗﺼﻮﻳﺮ آﻳﻨﻪ ﻣﻨﺠﻰ ﻣﻦ اﻳﻨﻪ
ﺗﺼﻮﻳﺮ آﻳﻨﻪ ﻣﻨﺠﻰ ﻣﻦ اﻳﻨﻪ





