ﺑﺮود آﻫﻢ از ﻧﻬﺎن
ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪای ﻛﻬﻜﺸﺎن
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻜﺪه
ﻣﻴﻜﺸﺪم ﻛﺸﺎن ﻛﺸﺎن
ﻧﻰ زده ام ﺻﺒﻮح ﺻﺒﻮح
ﭘﻰ ﺗﻮام دوان دوان
ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻰ ﻃﻠﺒﻢ ﻫﻤﺎن ﻫﻤﺎن
زﻟﻒ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ
ﻣﺴﺖ و ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺗﻮام
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﺎﻧﺪه ی ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
آن ﺗﻮ ﻣﻦ آن ﺗﻮ ﻣﻦ
رﻳﮓ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺑﻰ دل رﻧﺪان ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺻﻴﺪ دﺳﺘﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ذﺑﺢ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻣﺴﺖ ﻣﺴﺘﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﭼﺎک ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻏﺰل ﺧﻮان ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺧﺮاب و دﻳﻮاﻧﻪ ی دﻳﻮاﻧﻪ ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻳﺎ اﺑﺎ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪای ﻛﻬﻜﺸﺎن
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻜﺪه
ﻣﻴﻜﺸﺪم ﻛﺸﺎن ﻛﺸﺎن
ﻧﻰ زده ام ﺻﺒﻮح ﺻﺒﻮح
ﭘﻰ ﺗﻮام دوان دوان
ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻰ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻰ ﻃﻠﺒﻢ ﻫﻤﺎن ﻫﻤﺎن
زﻟﻒ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ ﺣﻴﺮان ﺗﻮ
ﻣﺴﺖ و ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺗﻮام
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﺎﻧﺪه ی ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
آن ﺗﻮ ﻣﻦ آن ﺗﻮ ﻣﻦ
رﻳﮓ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺑﻰ دل رﻧﺪان ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺻﻴﺪ دﺳﺘﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ذﺑﺢ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻣﺴﺖ ﻣﺴﺘﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﭼﺎک ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻏﺰل ﺧﻮان ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺧﺮاب و دﻳﻮاﻧﻪ ی دﻳﻮاﻧﻪ ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻳﺎ اﺑﺎ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﺎت ﻣﺎ ﺑﻴﺎ
ﺑﻪ ﻇﻠﻤﺎت ﻣﺎ ﺑﻴﺎ
اﮔﺮ اﺟﻞ اﻣﺎن ﻧﺪاد
ﺑﻪ ﻣﻴﻘﺎت ﻣﺎ ﺑﻴﺎ
ﻗﻤﺮا ﻧﻮرا ﻛﻮﻛﺒﺎ
ﻣﺘﻜﺎن ﮔﺮد از ﻗﺒﺎ
آﻣﺪه ای ﺑﻪ ﻛﺸﺘﻨﻢ
اﻫﻠﺎ و ﺳﻬﻠﺎ ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﻳﺎ اﺑﺎﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺳﺮ ﺳﻮداﻳﻰ ﺳﻮداﻳﻰ ﺳﻮداﻳﻰ ﻣﻦ
ﻳﺎر ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻰ ﻣﻦ
ﻳﺎ اﺑﺎﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻮای ﻟﺎﻟﺎﻳﻰ ﻣﻦ
ﻧﻮای ﻟﺎﻟﺎﻳﻰ ﻣﻦ
دﻟﻴﻞ ﺷﻴﺪاﻳﻰ ﻣﻦ
ﻋﺸﻖ روﻳﺎﻳﻰ ﻣﻦ
اوج زﻳﺒﺎﻳﻰ ﻣﻦ
ﺷﻌﺮ ﻧﻴﻤﺎﻳﻰ ﻣﻦ
دم ﻣﺴﻴﺤﺎﻳﻰ ﻣﻦ
اﻧﻴﺲ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻣﻦ
ﻟﻴﻞ ﻟﻴﻠﺎﻳﻰ ﻣﻦ
دل درﻳﺎﻳﻰ ﻣﻦ
اﺳﻴﺮ و آواره ی آواره ی آواره ﻣﻨﻢ
ﻳﺎ اﺑﺎﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ اﻟﺤﺴﻴﻦ
