ﻣﻦ ﺑﺎﺧﺘﻢ از اﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮ
ﺳﻮﺧﺘﻢ از اﻳﻦ اﺗﺶ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ
ﭼﻪ ﻣﻴﺴﻮﺧﺘﻢ ﭼﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻴﻜﺮدم
ﻧﺒﺮد ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻮد
ﻣﺜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﻖ از ﺑﺮادر ﺑﻮد
وﻗﺘﻰ روﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺴﻮﺧﺘﻦ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎم
ﭼﻪ ﻏﻤﮕﻴﻦ و ﺗﺎرﻳﮏ ﻣﻴﺸﺪ دﻧﻴﺎم
وﻗﺘﻰ دﻧﻴﺎ ﺣﺠﻮم ﻣﻴﺎورد ﺑﻬﻢ
وﻗﺘﻰ ﺣﺮف ﻣﺮدم ﻫﻰ ﻣﻴﻜﺮد ﻟﻬﻢ
وﻗﺘﻰ دردو ﻫﻰ ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻢ ﺗﻮ ﺧﻮدم
اون ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮد ﻗﺼﻪ ﺗﺎزه ﺷﺮوع ﻣﻴﺸﺪ
ﻳﻪ دراﻳﻰ ﺑﻮد ﻛﻪ روی ﻣﻦ ﺑﺎز ﻣﻴﺸﺪ
آﻏﺎز ﺟﻨﮕﻰ ﻧﺮم ﺑﻮد درون ﻣﻦ
آواز ﺗﻠﺨﻰ داد ﻣﻴﺰد از ﮔﻠﻮی ﻣﻦ
ﻗﺎﻓﻴﻪ ﻫﺎ ﮔﻢ ﺑﻮدن درون ﻫﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻴﺰدن ﺑﺪون ﻫﻢ
ﻫﺮ واژه ای ﻛﻪ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻢ
ﻳﻪ ﺗﻴﻜﻪ از وﺟﻮد ﻣﻦ ﺑﻮد
ﺑﻬﺎی اﻳﻦ ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﻤﻴﻦ رﻧﺞ و ﻣﺎﺗﻢ ﺑﻮد
ﺧﻨﺪه ﻫﺎی ﺑﻴﺨﻮد ﻳﻪ ﻧﻘﺎب ﺑﻮد رو ﺻﻮرﺗﻢ
ازاﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮ ﮔﻢ ﺑﻮد ﺑﺼﻴﺮﺗﻤ!
اﻣﺎ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪم از اﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﻧﺮم
ﻳﻪ رﻳﺘﻢ دوﺑﺎره ﮔﺮﻓﺖ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ
ﻫﺮﭼﻨﺪ درون ﻣﻦ ﺷﺒﻴﻪ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺪ
ﻋﻠﺎﻗﻢ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻰ واﻗﻌﻰ و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺪ
ﻳﻪ زﻣﺴﺘﻮن ﺳﺮد درون ﻣﻦ ﻳﺦ زد
ﭘﻴﭽﮏ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ رﻳﺸﻪ درون ﻣﻦ ﻛﺮد
آوار زﻧﺪﮔﻰ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺧﺮاب ﺷﺪ
ﻳﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺎده از ﺳﺮ ﻣﻦ زﻳﺎد ﺷﺪ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪم از اﻳﻦ ﺳﻮم ﺳﺮﻣﺎ
ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺖ درون ﻣﻦ آواز ﻏﻢ ﻫﺎ
ﻟﺸﻜﺮ اﻳﻦ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺧﻴﻠﻰ ﻇﺎﻟﻢ ﺑﻮد
اﻓﺴﻮس ﻛﻪ ﺳﺘﻢ ﺑﻬﻢ ﻗﺎﻟﺐ ﺑﻮد
دﻳﮕﻪ ﻧﺪارم از ﻓﺮدا ﻫﻴﭻ ﺗﺮﺳﻰ
ﻣﺒﺎرزه از ﻳﺎدﻣﻮن ﻧﻤﻴﺮه ﺗﻮ ﻫﺮﺟﻨﮕﻴ..
ورس ۲
ﻣﻦ از اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﺴﻤﻮم ﺳﻴﺮ ﺷﺪم
ﻣﻦ از اﻳﻦ ﻏﻢ اﻧﺒﻮه ﭘﻴﺮ ﺷﺪم
از اﻳﻦ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی ﻫﺎ ﻣﻐﺰ ﻣﻦ ﭘﺮﺷﺪ
از اﻳﻦ روﻳﺎی ﻣﺤﺎل دل ﻣﻦ ﮔﻢ ﺷﺪ
اﻣﺎ ﻫﻨﻮزم ﺗﻮی اﻳﻦ راﻫﻢ ﻣﻦ
دوراز ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎ روی ﭘﺎﻣﻢ ﻣﻦ
دﻟﮕﻴﺮ و ﺧﺴﺘﻢ از آواز ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻮ ﺳﭙﻴﺪ ﻛﺮدم از ﺗﻜﺎﭘﻮی آزادی
ﮔﺬﺷﺘﻪ ی ﻣﻦ ﻗﺼﻪ ی ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻠﺨﻪ
اﻓﺴﻮس ﻛﻪ ﻫﺮﺛﺎﻧﻴﺶ دردو رﻧﺠﻪ
از اﻳﻦ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی و ﭘﻮﭼﻰ ﺑﻴﺬارم ﻣﻦ
ﻫﻤﻪ در ﺧﻮاب ﻏﻔﻠﺖ و ﺑﻴﺪارم ﻣﻦ
آﺟﺮ اﻳﻦ ﺧﺮاﺑﻪ رو دوﺑﺎره ﻣﻴﭽﻴﻨﻢ
آﻏﺎز ﺟﻨﮕﻰ دوﺑﺎره رو ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ …
