آﻧﻘﺪر دﻳﺮ آﻣﺪی ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺷﺪ
ﻛﺎﺳﻪ ی ﺻﺒﺮم از اﻳﻦ دﻳﺮ آﻣﺪن ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺷﺪ
ﺗﻴﺮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪ و ﻣﺮداد ﻫﻢ از ﺷﻬﺮ رﻓﺖ
از ﻏﻤﺖ ﺷﻬﺮﻳﻮر ﺑﻴﭽﺎره ﺣﻠﻖ آوﻳﺰ ﺷﺪ
ﻛﺎﺳﻪ ی ﺻﺒﺮم از اﻳﻦ دﻳﺮ آﻣﺪن ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺷﺪ
ﺗﻴﺮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪ و ﻣﺮداد ﻫﻢ از ﺷﻬﺮ رﻓﺖ
از ﻏﻤﺖ ﺷﻬﺮﻳﻮر ﺑﻴﭽﺎره ﺣﻠﻖ آوﻳﺰ ﺷﺪ
ﻣﻬﺮ ﺑﺎ ﺑﻰ ﻣﻬﺮی و ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻰ رﺳﻴﺪ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ در ﻧﺒﻮدت اﻧﺪک و ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﺪ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﻳﮏ ﭘﺎﻳﻴﺰ اﺑﺮم ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎران ﻛﺠﺎﺳﺖ
ﺑﻰ ﺗﻮ ﺣﺘﻰ ﻓﻜﺮ ﺑﺎران ﻫﻢ ﺧﻴﺎل اﻧﮕﻴﺰ ﺷﺪ
ﻛﺎش ﻣﻰ ﺷﺪ رﻓﺖ و ﮔﻢ ﺷﺪ در دل ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺳﺮد
ﺑﻮی ﺑﺎران را ﺗﻨﻔﺲ ﻛﺮد و ﻋﻄﺮآﻣﻴﺰ ﺷﺪ
آﻣﺪی ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ وﻟﻰ ﺣﺎﻟﺎ ﭼﺮا
آﻧﻘﺪر دﻳﺮ آﻣﺪی ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺷﺪ
