آواره ی ﻫﺮ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺷﺪم
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻪ ی دل ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪم
آﻟﻮده ی ﻫﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﺷﺪم
دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪم دﻳﻮاﻧﻪ ی ﺗﻮ
ﺗﻮ ﺷﻤﻌﻰ و ﻣﻦ ﭘﺮواﻧﻪ ی ﺗﻮ
دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﺪم دﻳﻮاﻧﻪ ی ﺗﻮ
ﺗﻮ ﺷﻤﻌﻰ و ﻣﻦ ﭘﺮواﻧﻪ ی ﺗﻮ
رﻓﺘﻰ ز ﺑﺮم ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺮم
ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ در ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ی ﺗﻮ
رﻓﺘﻰ ز ﺑﺮم ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺮم
ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ در ﻛﺎﺷﺎﻧﻪ ی ﺗﻮ
ﺑﺎز آ ای ﺑﻰ وﻓﺎ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ راﻫﻪ
ﺑﻰ ﺗﻮ اﻳﻦ روز ﻣﻦ ﭼﻮ ﺷﺎم ﻏﻢ ﺳﻴﺎﻫﻪ
ﺑﺎز آ رﻓﺘﻪ ز ﻣﻦ ﺧﻨﺪه و ﺷﻮر و ﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﺷﺐ از ﻓﺮط ﻏﻢ ﻛﺎر ﻣﻦ اﺷﮏ و آﻫﻪ
ﺑﻴﺎ ای ﻣﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﻃﻠﺒﻴﺪم ز ﺧﺪا
ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮوی از دل ﺑﻰ ﻧﺸﻮﻧﻢ
ﻣﺮو از ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻛﻪ ﺗﻮﻳﻰ ﺑﻬﺎر ﻣﻦ
ﻛﻪ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﻳﺰه درد و ﺑﻠﺎت ﺑﻪ ﺟﻮﻧﻢ
ﻛﻤﺘﺮ ای ﻣﻮﻧﺲ ﺟﺎن ﺑﺮ ﻣﻦ دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﺨﻨﺪ
ﻛﻪ در اﻳﻦ دﺷﺖ ﺟﻨﻮن ﻋﺎﻗﻞ و دﻳﻮاﻧﻪ ﻳﻜﻰ ﺳﺖ
ﺑﺎز آ ای ﺑﻰ وﻓﺎ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ راﻫﻪ
ﺑﻰ ﺗﻮ اﻳﻦ روز ﻣﻦ ﭼﻮ ﺷﺎم ﻏﻢ ﺳﻴﺎﻫﻪ
ﺑﺎز آ رﻓﺘﻪ ز ﻣﻦ ﺧﻨﺪه و ﺷﻮر و ﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﺷﺐ از ﻓﺮط ﻏﻢ ﻛﺎر ﻣﻦ اﺷﮏ و آﻫﻪ
ﺑﻴﺎ ای ﻣﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﻃﻠﺒﻴﺪم ز ﺧﺪا
ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮوی از دل ﺑﻰ ﻧﺸﻮﻧﻢ
ﻣﺮو از ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻛﻪ ﺗﻮﻳﻰ ﺑﻬﺎر ﻣﻦ
ﻛﻪ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﻳﺰه درد و ﺑﻠﺎت ﺑﻪ ﺟﻮﻧﻢ





