(بخش اول)
لحظه جدایی سخته
پشت‌پا نزن به بختت
من برم هیشکی نمیتونه برات تکیه‌گاه شه
یکمی تحملم کن، قول میدم همه چی مثل قدیم روبه‌راه شه
(بخش دوم)
وعده‌ی دیدار من و تو به قیامت شده
حلقه‌ی چشمای تو از زنجیر من قطع شده
چند روزه نیستی نمیدونم ولی اینقدر شده
که من بگم دلم برات تنگه…
رفتی و تهرانو برام ساکت و خلوت کردی
من عاشقت شدم ولی تو به من عادت کردی
رفتی ولی یه روز میفهمی که حماقت کردی
همه جا آسمون یه رنگه…
لحظه جدایی سخته
پشت‌پا نزن به بختت
من برم هیشکی نمیتونه برات تکیه‌گاه شه
یکمی تحملم کن، قول میدم همه چی مثل قدیم روبه‌راه شه
(بخش دوم)
وعده‌ی دیدار من و تو به قیامت شده
حلقه‌ی چشمای تو از زنجیر من قطع شده
چند روزه نیستی نمیدونم ولی اینقدر شده
که من بگم دلم برات تنگه…
رفتی و تهرانو برام ساکت و خلوت کردی
من عاشقت شدم ولی تو به من عادت کردی
رفتی ولی یه روز میفهمی که حماقت کردی
همه جا آسمون یه رنگه…
(بخش دکلمه – شعر هوشنگ ابتهاج)
نشستم به در نگاه می‌کنم
دریچه آه می‌کشد
تو از کدام راه می‌رسی؟
خیال دیدنت چه دلپذیر بود
جوانی‌ام در این امید پیر شد
نیامدی و دیر شد…
(بخش سوم )
شهامت شنیدن حقیقتو دارم بگو
همیشه هرچی خواستی و گفتی، خب این‌بارم بگو
بد فقط بیا مثل گذشته همراهم بمون
همراهم بمون…
یه فرصت دوباره به کسی که میخوادت بده
شاید بتونه عشقو با عاشق شدن یادت بده
شاید اگه غرقت بشه بتونه نجاتت بده
نجاتت بده…
(بخش پایانی)
وعده‌ی دیدار من و تو به قیامت شده
حلقه‌ی چشمای تو از زنجیر من قطع شده
چند روزه نیستی نمیدونم ولی اینقدر شده
که من بگم دلم برات تنگه…
رفتی و تهرانو برام ساکت و خلوت کردی
من عاشقت شدم ولی تو به من عادت کردی
رفتی ولی یه روز میفهمی که حماقت کردی
همه جا آسمون یه رنگه
