برترینها: سروش دباغ (پژوهشگر) در کانال تلگرامی خود نوشت: در این اوضاع و احوال سیاسی غبار آلودی که کثیری از شهروندان بی پناه، مغموم و مظلوم بسیاری با مشکلات معیشتی جدی و شرایط وخیم اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند؛ چقدر غم انگیز است شاهد وضعیت تراژیک و تکان دهنده ای در مملکت ات باشی. کسی که متعلق به خانوادۀ پادشاهی در مملکتی است و قاعدتا بناست دلمشغول آب و خاک و یکپارچگی سرزمینیِ کشورش باشد؛ از تجاوز دو کشور آمریکا و اسرائیل به خاک کشورش در دو جنگ دوازده روزه و چهل روزه حمایت کند، کشته شدن سربازان آمریکایی را تسلیت بگوید، اما از ابراز همدردی با خانواده های داغدار هموطن اش طی این دو جنگ، از جمله کشته شدگان مدرسۀ «شجرۀ طیبه» در شهر میناب سر باز بزند و سپس از در رفع و رجوع و چرایی این رفتار غریب خود بر آید.
در ادامه، پس از ناکام ماندن و محقق نشدنِ آرزوها و برنامه هایش در دو جنگ اخیر، از سر خشم و استیصال در مصاحبه ای با « فاکس نیوز» تلویحا و تصریحا از مسلح شدن مردم کشورش از محلِ اموال بلوکه شدۀ ایران توسط دولت آمریکا سخن به میان آورد و از آن دفاع کند و لختی نیندیشد اگر این پیشنهاد مشعشع توفیق یابد، خروجی اش رفتن به سمت جنگ داخلی و سوریه ای شدن است و لا غیر؛ خروجی ای که هیچ نسبتی با ایران دوستی و میهن پرستی ندارد!!
هنگامی که سقوط آزادِ فرزند آخرین شاه ایران طی پانزده ماه اخیر را مرور می کردم، یاد این تعبیر پر مغز عیسی مسیح در انجیل «متی» افتادم: «چه سود که آدم جهانی را ببرد، اما خود را ببازد».
گیرم که این نقشۀ ایران ستیزانه و ضدّ میهنی یاد شده توفیق یابد، که احتمالش در فضای سیاسی کنونی خوشبختانه کم است؛ آنوقت چه بدست می آید و ایشان چه بدست می آورد؟ چه سود که کسی کرامت انسانی، پرنسیب ها و ارزشهای اخلاقی را ببازد، مردمان بی پناه هموطنش را به کام مرگ بفرستد تا به آرزوی دیرینۀ خود برسد، حسرتهای برنیامده اش محقق گردد و از نردبان قدرت بالا برود و خیمه و خرگاهی برای خود دست و پا کند؟
چنین تقلا کردنهای بی امانی، به یمین و یسار زدنهای دل آزار و زیر پا گذشتن اصول اخلاقی و انسانی متعددی که از قضا مجال سرکوب سنگین هموطنان مستاصل در داخل کشور را فراهم می کند، رقت انگیز و عبرت آموز نیست؟!
«جای آنست که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می شکند بازارش
