هر کدام از ما شهری داریم که بوی کوچه‌هایش را از چشم بسته هم می‌شناسیم؛ بوی نان سنگک سر گذر، صدای زنگ دوچرخه‌ها و سایه درخت‌های کنار خیابان. اگر موضوع این هفته انشا درباره شهر من است، کافی است همین تصویرها را روی کاغذ بیاورید. این‌جا نکته‌های نوشتن و پنج نمونه متفاوت برای پایه‌های مختلف آماده است.
چند نکته برای نوشتن انشا درباره شهر من
- سه بخش اصلی را فراموش نکنید: در مقدمه شهرتان را کوتاه معرفی کنید، در بدنه جاها و آدم‌ها و حال‌وهوای آن را توصیف کنید و در نتیجه بگویید چه حسی به آن دارید.
- از یک محله یا کوچه شروع کنید: توصیف کل شهر سخت است؛ انشای خوب اغلب با یک خیابان، یک نانوایی یا یک پارک آشنا جان می‌گیرد.
- حواس پنج‌گانه را به کار بگیرید: صدای بوق و پرنده، بوی باران روی آسفالت، طعم بستنی مغازه سر کوچه و رنگ چراغ‌های شب، توصیف را زنده می‌کند.
- تشخیص و تشبیه بیاورید: «شهر صبح‌ها خمیازه می‌کشد» نمونه‌ای از تشخیص است و «خیابان‌ها مثل رگ‌های شهرند» نمونه‌ای از تشبیه.
- آدم‌ها را فراموش نکنید: رفتگری که صبح زود کوچه را جارو می‌کند یا بقال مهربان محل، بخشی از روح شهرند.
- منصف باشید: اگر شهرتان مشکلی مثل ترافیک یا آلودگی دارد، می‌توانید با لحنی محترمانه به آن اشاره کنید و پیشنهادی برای بهتر شدنش بدهید.
انشا درباره شهر من برای پایه سوم تا ششم ابتدایی (کوتاه)
به نام خدا
من در شهری زندگی میکنم که آن را خیلی دوست دارم. شهر ما بزرگ نیست، اما پر از جاهای قشنگ است.
نزدیک خانه ما یک پارک است که درخت‌های بلند و یک حوض گرد دارد. عصرها با برادرم آن‌جا می‌رویم و تاب‌بازی می‌کنیم. سر کوچه ما نانوایی آقای مهربانی است که همیشه به ما سلام می‌کند و گاهی یک تکه نان داغ کنجدی دستمان می‌دهد. کمی آن طرف‌تر، کتابخانه کوچک شهر است. من عضو آن‌جا هستم و هر هفته یک کتاب قصه امانت می‌گیرم. شب‌ها وقتی چراغ‌های خیابان روشن می‌شوند، شهر ما مثل یک گردنبند پر از مروارید می‌شود.
شهر من مثل خانه دوم من است. من دوست دارم وقتی بزرگ شدم، کاری کنم که شهرم تمیزتر و قشنگ‌تر شود. ما همه باید زباله‌ها را در سطل بیندازیم و از درخت‌ها مراقبت کنیم.
انشا درباره شهر من برای پایه هفتم تا نهم (کوچه ما)
به نام خدا
اگر کسی از من بپرسد شهرت چه شکلی است، او را به کوچه خودمان می‌برم؛ چون به نظر من کوچه ما خلاصه‌ای از همه شهر است.
کوچه ما باریک و طولانی است و در ابتدایش یک درخت توت پیر ایستاده که از من و حتی پدرم هم بزرگ‌تر است. تابستان‌ها شاخه‌هایش آن‌قدر توت می‌دهد که آسفالت زیرش بنفش می‌شود و بچه‌ها با دست‌های رنگی از آن‌جا برمی‌گردند. کمی جلوتر، مغازه آقا رضا است؛ بقالی کوچکی که بوی پنیر و چای خشک می‌دهد و صاحبش نام همه بچه‌های کوچه را از حفظ است. عصرها کوچه پر از صدای توپ و خنده می‌شود و اگر توپ به شیشه خانه خانم همسایه بخورد، همه ناگهان غیب می‌شویم.
صبح‌ها اما کوچه حال دیگری دارد. رفتگر محله پیش از طلوع آفتاب جارویش را روی زمین می‌کشد و صدای خش‌خش آن، اولین موسیقی روز است. بعد پنجره‌ها یکی‌یکی باز می‌شوند، بوی چای و نان تازه بیرون می‌آید و بچه‌ها با کوله‌پشتی‌هایشان راهی مدرسه می‌شوند.
شاید کوچه ما در هیچ نقشه‌ای مهم نباشد، اما برای من پر از خاطره است. هر جای شهر که بروم، دلم برای همین کوچه باریک و درخت توت پیرش تنگ می‌شود.
انشا درباره شهر من برای دبیرستان (ادبی و توصیفی)
به نام خدا
شهر من موجودی زنده است؛ نفس می‌کشد، می‌خندد، خسته می‌شود و شب‌ها با هزاران چشم روشن به آسمان خیره می‌ماند. هر کس فکر کند شهر فقط مشتی ساختمان و خیابان است، هرگز سحرگاه در کوچه‌هایش قدم نزده است.
سپیده که سر می‌زند، شهر خمیازه‌ای بلند می‌کشد. نانوایی‌ها نخستین کسانی‌اند که بیدار می‌شوند و بوی نان، مثل دعوتی گرم، از لای درها به خانه‌ها سرک می‌کشد. کمی بعد، خیابان‌ها همچون رگ‌هایی پرشتاب، خون زندگی را به هر گوشه می‌رسانند؛ اتوبوس‌ها نفس‌نفس‌زنان از ایستگاه‌ها می‌گذرند، مغازه‌ها کرکره‌هایشان را بالا می‌کشند و کبوترها روی سیم‌های برق صف می‌بندند تا تماشاگر این نمایش روزانه باشند.
ظهر، شهر داغ و پرحرف است. بوق‌ها با هم بحث می‌کنند، فروشنده‌ها صدایشان را بلند می‌کنند و سایه درختان چنار پناهگاه رهگذران خسته می‌شود. عصر که می‌رسد، خورشید با رنگ نارنجی‌اش بام‌ها را نوازش می‌کند و پارک‌ها پر از صدای کودکان و گفت‌وگوی آرام سالمندان می‌شود.
و شب، شهر من شاعر می‌شود. چراغ‌ها یکی‌یکی روشن می‌شوند و شهر چون آسمانی وارونه، ستاره‌هایش را بر زمین می‌پاشد. در این ساعت، حتی صدای قدم‌هایم در پیاده‌رو آهنگی آشنا دارد.
شاید شهر من بی‌عیب نباشد؛ گاهی هوایش خاکستری است و گاهی خیابان‌هایش بیش از حد شلوغ. اما همان‌طور که مادری را با همه خستگی‌هایش دوست داریم، من هم این شهر را با همه کاستی‌هایش دوست دارم؛ چون در آغوش او بزرگ شده‌ام.
انشا درباره شهر آرزوهای من (شهر من در آینده)
به نام خدا
گاهی سر کلاس، وقتی از پنجره به بیرون نگاه میکنم، شهرم را بیست سال بعد تصور میکنم؛ شهری که شاید من و همکلاسی‌هایم آن را ساخته باشیم.
در شهر آرزوهای من، کنار هر خیابان یک ردیف درخت سبز قد کشیده و مسیرهای مخصوص دوچرخه، مثل نوارهای رنگی، همه محله‌ها را به هم وصل کرده است. هوا آن‌قدر پاک است که شب‌ها از وسط شهر هم می‌شود ستاره‌ها را دید. پشت‌بام خانه‌ها پر از باغچه است و هر محله یک کتابخانه کوچک دارد که درش همیشه باز است. زباله‌ها در سطل‌های جداگانه جمع می‌شوند و هیچ پلاستیکی کنار جوی آب رها نشده است. در پارک‌ها، صندلی‌هایی هست که سالمندان رویشان می‌نشینند و برای بچه‌ها قصه تعریف می‌کنند.
مهم‌تر از همه، آدم‌های شهر آرزوهای من با هم مهربان‌اند. در صف نانوایی به هم لبخند می‌زنند، در اتوبوس جایشان را به دیگران می‌دهند و هیچ‌کس احساس تنهایی نمی‌کند.
می‌دانم این شهر یک‌شبه ساخته نمی‌شود. اما فکر میکنم ساختنش از همین امروز شروع می‌شود؛ از کاشتن یک نهال، از نریختن یک زباله و از سلامی گرم به همسایه.
انشا درباره شهر من با مقدمه و نتیجه‌گیری (محله قدیمی)
به نام خدا
مقدمه: هر شهری دو چهره دارد؛ چهره‌ای تازه با ساختمان‌های بلند و خیابان‌های پهن و چهره‌ای قدیمی که خاطره‌های مردمانش را در خود نگه داشته است. من چهره قدیمی شهرم را بیشتر دوست دارم.
بدنه: در محله قدیمی شهر ما، کوچه‌ها پیچ‌درپیچ‌اند و دیوارهای کاه‌گلی‌شان زیر آفتاب عصر به رنگ عسل درمی‌آیند. درهای چوبی خانه‌ها هنوز دو کوبه دارند و مادربزرگم می‌گوید در قدیم از صدای کوبه می‌فهمیدند مهمان مرد است یا زن. بازارچه کوچکی هم آن‌جاست با سقف‌های گنبدی و نورگیرهایی که خورشید از آن‌ها مثل ستون‌هایی طلایی پایین می‌آید. بوی ادویه، صدای چکش مسگرها و چای‌خانه‌ای که استکان‌های کمرباریکش همیشه پر است، آدم را به سال‌های دور می‌برد. هر بار که از آن‌جا می‌گذرم، احساس میکنم دیوارها با من حرف می‌زنند و قصه آدم‌هایی را تعریف می‌کنند که پیش از ما در این کوچه‌ها زندگی کرده‌اند.
نتیجه: محله قدیمی، حافظه شهر من است. اگر آن را از دست بدهیم، شهر مثل آدمی می‌شود که گذشته‌اش را فراموش کرده باشد. امیدوارم همه ما در نگه‌داشتن این گنجینه‌ها سهمی داشته باشیم.
جمله‌های زیبا برای انشا درباره شهر من
- شهر من صبح‌ها با بوی نان تازه بیدار می‌شود.
- خیابان‌ها رگ‌های شهرند و مردم، خون گرمی که در آن‌ها جریان دارد.
- شب‌ها چراغ‌های شهر مثل ستاره‌هایی‌اند که از آسمان به زمین آمده‌اند.
- کوچه‌های قدیمی دفتر خاطرات شهرند که هر خشتش یک صفحه است.
- درختان کنار خیابان، نگهبانان سبزپوشی‌اند که سال‌هاست بی‌صدا مراقب شهرند.
- شهر من شاید بزرگ‌ترین شهر دنیا نباشد، اما بزرگ‌ترین جای دل من است.
- باران که می‌بارد، شهر صورتش را می‌شوید و دوباره جوان می‌شود.
- هر محله شهر، رنگ و بوی خودش را دارد؛ مثل گل‌های یک باغ.
برای توصیف پارک‌ها و درخت‌های شهرتان می‌توانید از ایده‌های انشا درباره طبیعت هم الهام بگیرید و اگر شهرتان را در فصل برگ‌ریزان توصیف می‌کنید، نگاهی به نمونه‌های انشا درباره پاییز بیندازید.
انشا درباره شهر من را چگونه شروع کنیم؟
با یک تصویر آشنا شروع کنید؛ مثلاً بوی نانوایی سر کوچه، صدای صبح شهر یا منظره‌ای که از پنجره خانه می‌بینید. این کار خواننده را فوراً وارد شهر شما می‌کند.
آیا باید نام شهرم را در انشا بنویسم؟
لازم نیست، اما اگر بنویسید و یکی دو ویژگی واقعی آن مثل یک بنای قدیمی، یک غذای محلی یا یک رودخانه را هم بیاورید، انشا شخصی‌تر می‌شود.
نتیجه‌گیری انشا درباره شهر من چه بنویسیم؟
احساس خود را به شهرتان بگویید و با یک آرزو یا تعهد کوچک، مثل حفظ پاکیزگی و کاشتن درخت، انشا را به پایان ببرید.
نمونه انشا درباره موضوع‌های دیگر هم لازم دارید؟ فهرست کامل را در صفحه جامع نمونه انشا ببینید.
