بسته میگو را از فریزر فروشگاه برمیدارید و روی برچسب نوشته «پرورشی». یک لحظه شک میکنید: یعنی کیفیتش از میگوی دریایی کمتر است؟ واقعیت این است که فرق میگو پرورشی و دریایی را نمیشود با یک کلمه «بهتر» یا «بدتر» خلاصه کرد. هر کدام مزیتها و نگرانیهای خودش را دارد و دانستن آنها خریدتان را آگاهانهتر میکند.
میگوی پرورشی از کجا میآید؟
میگوی پرورشی در استخرهای ساحلی یا مزرعههای آبزیپروری بزرگ میشود؛ جایی که آب، خوراک و زمان برداشت زیر نظر پرورشدهنده است. طبق منابع آبزیپروری، حدود نُهدهم میگوی پرورشی دنیا فقط از دو گونه است: میگوی پاسفید غربی یا وانامی و میگوی ببری سیاه. سهم وانامی از همه بیشتر است.
کشورهای آسیایی و آمریکای لاتین تولیدکنندگان بزرگ این صنعتاند و در ایران هم پرورش میگو در استانهای ساحلی جنوب رواج دارد. مزیت بزرگ میگوی پرورشی، در دسترس بودن در تمام سال و اندازه نسبتاً یکدست آن است. البته کیفیت میگوی پرورشی یکسان نیست و به تراکم استخر، کیفیت آب، نوع خوراک و نظارت بهداشتی بستگی دارد؛ یعنی دو بسته میگوی پرورشی ممکن است تفاوت زیادی با هم داشته باشند.
میگوی دریایی چه ویژگیای دارد؟
میگوی دریایی یا صیدی، در طبیعت زندگی میکند و از غذای طبیعی دریا تغذیه میکند. بخش بزرگی از صید آن با تورهای ترال انجام میشود. گونهها در میگوی دریایی متنوعترند و همین باعث میشود رنگ، اندازه و طعمشان هم از صیدی به صید دیگر فرق کند.
بسیاری از دوستداران غذای دریایی میگویند میگوی دریایی بافتی سفتتر و طعمی پررنگتر و «دریاییتر» دارد. البته این تفاوت به گونه، تازگی و نحوه نگهداری هم بستگی دارد و همیشه قابل تشخیص نیست.
فرق میگو پرورشی و دریایی در یک جدول
| ویژگی | میگوی پرورشی | میگوی دریایی |
|---|---|---|
| محل رشد | استخر و مزرعه آبزیپروری | دریا و آبهای آزاد |
| تغذیه | خوراک کنترلشده | غذای طبیعی دریا |
| تنوع گونه | محدود، بیشتر وانامی و ببری | متنوع |
| اندازه | نسبتاً یکدست | متغیر |
| طعم و بافت | ملایمتر و نرمتر | اغلب پررنگتر و سفتتر |
| در دسترس بودن | تقریباً تمام سال | وابسته به فصل صید |
| دغدغه محیط زیستی | تخریب جنگلهای حرا در برخی مناطق | صید ضمنی جانوران دیگر |

نگرانیهای محیط زیستی دو طرف ماجرا
هیچکدام از این دو گزینه کاملاً بیدردسر نیست. صنعت پرورش میگو در بعضی کشورها بهخاطر تخریب جنگلهای ساحلی حرا (مانگرو) نقد شده است. از آن طرف، صید میگو با ترال در گذشته همراه با صید ضمنی زیادی از ماهیها و لاکپشتهای دریایی بوده؛ هرچند ابزارهای کاهش صید ضمنی این مشکل را تا حدی کم کردهاند.
پس اگر دغدغه محیط زیست دارید، سراغ محصولاتی بروید که منبع و روش تولیدشان روشن و قابل پیگیری است.
ارزش غذایی؛ تفاوت کمتر از آن است که فکر میکنید
میگو، چه پرورشی و چه دریایی، بهطور کلی پرپروتئین و کمکالری است. دادههای تغذیهای نشان میدهد ۱۰۰ گرم میگوی خام حدود ۷۰ کالری و نزدیک به ۱۴ گرم پروتئین دارد و چربیاش بسیار کم است. همین ویژگی آن را به گزینه خوبی در فهرست غذاهای پروتئینی برای عضلهسازی تبدیل کرده است.
کسانی که حساسیت به سختپوستان دارند یا در رژیم کنترل کلسترول هستند، بهتر است درباره مصرف میگو با پزشک یا متخصص تغذیه مشورت کنند. برای آشنایی با گزینههای دیگر، مطلب غذاهای مناسب برای کاهش کلسترول هم خواندنی است.
هنگام خرید به اینها نگاه کنید
- بو: میگوی سالم بوی ملایم دریا دارد، نه بوی تند آمونیاک.
- سر و بدن: لکه سیاه زیاد روی سر و بدن یا جدا شدن پوسته نشانه کهنگی است.
- بافت: گوشت باید سفت و براق باشد، نه لزج یا ژلهای. گزارشهایی از تزریق ژل برای سنگینتر کردن میگو در برخی بازارها وجود دارد؛ پس از منبع مطمئن بخرید.
- یخزدگی: لایه یخ ضخیم یعنی بخشی از وزنی که میپردازید، آب است.
یادتان باشد میگوی یخزده را در یخچال و آرامآرام از انجماد خارج کنید و بعد از باز شدن یخ، دوباره فریز نکنید. میگو خیلی زود میپزد؛ همین که رنگش صورتی و حالتش خمیده شد، از روی حرارت بردارید تا لاستیکی نشود.
میگو پرورشی بهتر است یا دریایی؟
هر دو میتوانند انتخاب خوبی باشند؛ مهمتر از نوع، تازگی، منبع مطمئن و نگهداری درست میگوست.
چطور بفهمیم میگو پرورشی است یا دریایی؟
مطمئنترین راه، برچسب و اطلاعات فروشنده است. اندازه یکدست بیشتر در میگوی پرورشی دیده میشود، اما این نشانه قطعی نیست.
آیا میگوی پرورشی آنتیبیوتیک دارد؟
این موضوع به روش پرورش و نظارت در هر کشور بستگی دارد؛ خرید از برندها و فروشندگان دارای مجوز بهداشتی، خیالتان را راحتتر میکند.

