به گزارش گروه روانشناسی رکنا، جف گارلین، بازیگر ۶۴ ساله سریال کمدی «گلدبرگ ها»، در گفت وگویی تازه درباره دوران پرتنش حضورش در این مجموعه صحبت کرده است. او سال ۲۰۲۱ در حالی سریال را ترک کرد که شکایت هایی درباره رفتار او در محیط کار مطرح شده و تحقیقات منابع انسانی در جریان بود. گزارش های آن زمان شامل ادعاهایی درباره شوخی های نامناسب، ادبیات تحقیرآمیز و تماس فیزیکی ناخواسته بود.
گارلین حالا می گوید در آن دوران هنوز اختلال دوقطبی او تشخیص داده نشده بود. او وضعیت خودش را در آن زمان به سه حالت توصیف کرده است: دوره هایی که بسیار تاریک و منزوی بود، دوره هایی که تا حد مانیا پرانرژی می شد و زمان هایی که به گفته خودش خیلی، خیلی بدجنس می شد.
همسر تلویزیونی اش گفت: من ماجرا را خیلی متفاوت به یاد دارم
ماجرا وقتی دوباره خبرساز شد که وندی مک لندون کاوی، بازیگری که سال ها نقش همسر گارلین را در «گلدبرگ ها» بازی می کرد، به روایت تازه او واکنش نشان داد. او نوشت که اتفاقات را خیلی متفاوت به یاد می آورد و مدعی شد اعضای گروه، بازیگران، نویسندگان و مدیران سریال نیز روایت متفاوتی دارند. او پیش تر نیز گفته بود خروج گارلین از مجموعه اتفاقی بود که مدت ها طول کشید تا رخ دهد و آن دوره برایش از نظر عاطفی فرساینده بوده است.
گارلین از سوی دیگر گفته نسبت به همبازی سابقش کینه ای ندارد و او را یکی از بهترین بازیگرانی می داند که با آنها کار کرده است. او همچنین گفته اکنون برای مدیریت اختلالش از دارو و رفتار درمانی دیالکتیکی استفاده می کند و بابت بخشی از رفتارهای گذشته اش احساس پشیمانی دارد.
جف گارلین کیست و چرا ماجرای او اینقدر خبرساز شد؟
جف گارلین بازیگر و کمدینی است که برای بسیاری از مخاطبان با نقش موری گلدبرگ، پدر خانواده در سریال «گلدبرگ ها»، شناخته می شود. او از آغاز سریال در سال ۲۰۱۳ تا فصل نهم یکی از چهره های اصلی مجموعه بود. گارلین همچنین سال ها در سریال «زیاد ذوق زده نشو» در کنار لری دیوید حضور داشته است. اما خروج ناگهانی او از «گلدبرگ ها» در دسامبر ۲۰۲۱ یکی از جنجالی ترین اتفاقات دوران کاری اش شد. او در سال ۲۰۲۲ به طور عمومی اعلام کرد که اختلال دوقطبی برایش تشخیص داده شده است.
حالا اعتراف تازه او یک سوال مهم را مطرح می کند: اگر یک اختلال روانی در رفتار آسیب زای فرد نقش داشته باشد، آیا مسئولیت آن رفتار هم از بین می رود؟
توضیح یک رفتار با توجیه آن فرق دارد
دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی، استاد دانشگاه و متخصص حوزه آسیب های روانی و تروما، در تحلیل این موضوع می گوید اختلالات روانی می توانند بر خلق، کنترل هیجان، روابط بین فردی و رفتار فرد تاثیر بگذارند، اما نمی توان از روی یک روایت رسانه ای تعیین کرد کدام رفتار مشخص یک فرد نتیجه مستقیم اختلال او بوده است.
به گفته دکتر سامانی، نکته مهم تفاوت میان توضیح دادن و توجیه کردن است. تشخیص یک اختلال ممکن است به فرد کمک کند بفهمد چرا در دوره ای از زندگی کنترل هیجان یا رفتار برایش دشوارتر بوده، اما آسیبی که دیگران تجربه کرده اند با مشخص شدن علت احتمالی رفتار خود به خود از بین نمی رود.
از سوی دیگر، اطرافیان فرد نیز حق دارند تجربه متفاوتی از همان دوران داشته باشند. ممکن است یک نفر بعدا رفتار خودش را در چارچوب بیماری و رنج روانی اش بفهمد، در حالی که فرد مقابل همچنان آن دوره را به عنوان تجربه ای آزاردهنده به یاد بیاورد. این دو روایت لزوما یک چیز را توصیف نمی کنند.
آنچه اهمیت بیشتری دارد، مرحله بعد از تشخیص است: پذیرش مسئولیت، درمان، شناخت الگوهای رفتاری و تلاش واقعی برای جلوگیری از تکرار آسیب.
مهمترین بخش ماجرای تازه جف گارلین است؛ تشخیص می تواند بخشی از گذشته را قابل فهم تر کند، اما به تنهایی گذشته را پاک نمی کند.
