به گزارش گروه روانشناسی رکنا، خرس عروسکی روی تختی نرم کنار پنجره زندگی می کرد. هر شب، وقتی صاحبش، هانا، به خواب می رفت، او آرام می نشست و مراقب اتاق می شد. دو دکمه سیاه به جای چشم هایش بود و یک پاپیون آبی هم دور گردنش بسته شده بود.
یک صبح، خرس عروسکی از خواب بیدار شد و دید یکی از دکمه هایش نیست. اول خیال کرد آن را زیر پتو جا گذاشته، بعد زیر بالش را گشت و حتی به داخل جعبه اسباب بازی ها نگاه کرد. اما دکمه پیدا نشد.
خرس کوچولو از گم شدن دکمه اش ناراحت شد. فکر می کرد بدون آن نمی تواند درست ببیند و دیگر ظاهرش مثل قبل نیست. او راه افتاد تا دکمه را پیدا کند. در طول جست و جو، دوستانش کمک کردند و به او نشان دادند که گاهی می شود با یک چشم هم راه را پیدا کرد، به ویژه وقتی دیگران کنارمان هستند.
صبحی با یک چشم
خرس عروسکی هر شب در جای همیشگی اش می خوابید؛ کنار بالش هانا، زیر پتوی گلدار. وقتی هانا چراغ را خاموش می کرد، او آرام می ماند تا دخترک خوابش ببرد. بعد در خیال خودش نگهبان اتاق می شد.
صبح ها، هانا او را بغل می کرد، برایش صبح بخیر می گفت و گاهی روی تخت با او بازی می کرد. خرس عروسکی هم دوست داشت از پنجره به درخت توت نگاه کند و رفت و آمد گنجشک ها را تماشا کند.
اما آن روز صبح، چیزی فرق داشت. خرس عروسکی چشم راستش را باز کرد و خواست چشم چپش را هم باز کند، اما چیزی نبود. دکمه سیاه کوچکش از جایش رفته بود.
خرس یک بار پلک زد. البته پلک واقعی نداشت، اما سال ها بود خیال می کرد می تواند پلک بزند. دوباره نگاه کرد. سمت چپ صورتش خالی بود.
او با نگرانی دست های پارچه ای اش را به صورتش رساند.
— دکمه ام کجا رفته؟
خرس به زیر بالش نگاه کرد. آنجا نبود. زیر پتو را گشت. چیزی جز یک تکه نخ آبی پیدا نکرد. روی زمین را نگاه کرد، اما از روی تخت نمی توانست همه جا را ببیند.
هانا هنوز خواب بود. خرس نخواست او را بیدار کند. خودش را از روی تخت پایین کشید و روی فرش نرم افتاد. حالا باید دکمه اش را پیدا می کرد.
جست و جو از کنار تخت
خرس عروسکی اول به اطراف تخت نگاه کرد. سمت راست را خوب می دید، اما سمت چپ برایش تار و مبهم بود. هرچه بیشتر می چرخید، بیشتر گیج می شد.
او زیر تخت را نگاه کرد. یک جوراب صورتی دید، یک مداد کوتاه و توپ کوچکی که مدت ها پیش گم شده بود. اما دکمه آنجا نبود.
خرس خواست تا کنار میز برود، اما پایش به لبه پتو گیر کرد و روی فرش افتاد. از افتادنش ناراحت شد. اگر دو چشم داشت، شاید بهتر می دید و زمین نمی خورد.
از زیر تخت، صدای آرامی شنید:
— دنبال چیزی می گردی؟
خرس سرش را پایین آورد و موشی خاکستری دید که کنار توپ نشسته بود. او خودش را معرفی کرد:
— من موشی هستم. گاهی شب ها از اینجا رد می شوم. چه چیزی گم کرده ای؟
خرس گفت:
— یکی از دکمه های چشمم افتاده. بدون آن خوب نمی بینم.
موشی گفت:
— من می توانم از جاهای باریک و تاریک رد شوم. شاید بتوانم زیر تخت را بهتر بگردم.
موشی گوشه های فرش، کنار پایه های تخت و پشت جعبه را بررسی کرد. بعد از زیر تخت بیرون آمد و گفت دکمه را پیدا نکرده است.
خرس آهی کشید. او از موشی تشکر کرد و تصمیم گرفت به جای دیگر سر بزند.
دنبال دکمه در جعبه اسباب بازی
خرس به طرف جعبه اسباب بازی ها رفت. جعبه بزرگ بود و درش کمی باز مانده بود. او با پنجه هایش لبه جعبه را گرفت و بالا رفت. از داخل جعبه، عروسک پارچه ای، چند قطعه خانه سازی، یک قطار چوبی و چند جوراب رنگی دیده می شد.
خرس داخل جعبه رفت و آرام میان اسباب بازی ها گشت. یک قطعه چوبی گرد پیدا کرد و فکر کرد شاید دکمه باشد، اما وقتی آن را لمس کرد، فهمید چرخ قطار است.
قطار چوبی که در گوشه جعبه خوابیده بود، گفت:
— شاید دکمه کنار پنجره افتاده باشد. دیشب هانا تو را آنجا گذاشته بود تا به ماه نگاه کنی.
خرس یادش آمد. شب پیش، هانا او را کنار پنجره نشانده بود. شاید آن موقع دکمه اش افتاده بود.
خرس از جعبه بیرون آمد و به طرف پنجره رفت. راه برایش سخت بود، چون با یک چشم نمی توانست فاصله ها را درست حدس بزند. برای همین آهسته تر حرکت کرد و هر چند قدم یک بار می ایستاد.
کنار پرده، یک پر سفید افتاده بود. خرس آن را برداشت. پر از بال گنجشکی بود که گاهی پشت پنجره می نشست. دکمه آنجا هم نبود.
خرس کمی دلگیر شد. حالا اگر دکمه را پیدا نمی کرد، چه می شد؟
پنجره و گنجشک خاکستری
گنجشک کوچکی روی لبه پنجره نشست. او هر روز به آنجا می آمد تا از دانه هایی که هانا گاهی کنار پنجره می گذاشت، بخورد.
گنجشک پرسید:
— چرا این قدر آرام راه می روی؟
خرس گفت:
— چشمم را گم کرده ام. یعنی دکمه چشمم را.
گنجشک به صورت خرس نگاه کرد و گفت:
— من از بالا می توانم جاهای زیادی را ببینم. اگر بخواهی، از پنجره اطراف را نگاه می کنم.
خرس گفت:
— می شود حیاط را هم ببینی؟ شاید دکمه از پنجره افتاده باشد.
گنجشک پر زد و دور حیاط گشت. او زیر درخت توت، کنار پله ها، نزدیک گلدان ها و پشت نیمکت را نگاه کرد. وقتی برگشت، گفت:
— دکمه ای ندیدم. اما کنار گلدان ها یک برگ گرد و سیاه هست. شاید از دور شبیه دکمه باشد.
خرس از پنجره بیرون را نگاه کرد. او گلدان ها را خوب نمی دید، اما تصمیم گرفت با کمک گنجشک پایین برود. گنجشک جلوتر پرواز کرد و هرجا راه باریک یا مانعی بود، برای خرس علامت می داد.
خرس با احتیاط از تخت پایین رفت، از کنار در گذشت و به حیاط رسید. کنار گلدان، برگ سیاهی پیدا کرد. آن را برداشت و فهمید دکمه نیست.
با این حال، وقتی برگ را کنار زد، پشت آن یک دانه گرد کوچک پیدا شد. گنجشک دانه را خورد و تشکر کرد. خرس هم لبخند زد. جست و جو هنوز به نتیجه نرسیده بود، اما او در این راه یک دوست تازه پیدا کرده بود.
نگاه کردن از زاویه دیگر
خرس روی پله حیاط نشست. او خسته شده بود. به فکر افتاد که شاید دکمه اش را هیچ وقت پیدا نکند. بعد به خودش نگاه کرد. فقط یک چشم داشت، اما هنوز می توانست چیزهای زیادی ببیند: گنجشک، گلدان های رنگی، آسمان روشن و سایه درخت روی زمین.
موشی هم که از خانه بیرون آمده بود، کنار او نشست.
— هنوز دنبالش می گردی؟
خرس جواب داد:
— بله، اما نمی دانم کجا را نگاه کنم.
موشی گفت:
— شاید لازم نیست همه جا را هم زمان بگردی. می توانیم مسیر را از جایی که دیشب بودی، دوباره به یاد بیاوریم.
خرس فکر کرد. دیشب هانا او را کنار پنجره برده بود. بعد وقتی خواست برود بخوابد، او را روی صندلی گذاشته بود. پس شاید دکمه از صورتش جدا شده و از روی لباسش پایین افتاده باشد.
خرس و موشی به اتاق برگشتند. گنجشک هم از پنجره داخل را نگاه می کرد. آن ها از کنار پنجره تا صندلی را قدم به قدم بررسی کردند. زیر صندلی یک نخ آبی پیدا کردند. کمی آن طرف تر، روی فرش، جای کوچکی در پرزهای فرش دیده می شد؛ مثل چیزی گرد که روی آن افتاده باشد.
خرس با یک چشم خم شد و با پنجه اش فرش را کنار زد.
پیدا شدن دکمه
دکمه سیاه درست کنار پایه صندلی گیر کرده بود. خرگوش نبود، موش بود و با پنجه کوچکش آن را بیرون آورد. دکمه کوچک و براق بود و یک سوراخ نخ از وسطش دیده می شد.
خرس از خوشحالی تکان خورد.
— پیدایش کردیم!
موشی دکمه را روی پنجه اش گذاشت. خرَس خواست آن را بردارد، اما دکمه لیز خورد و روی زمین قل خورد. هر دو به دنبالش دویدند. دکمه از کنار فرش گذشت و نزدیک در ایستاد.
گنجشک از پنجره پرواز کرد و با نوکش جلوی دکمه را گرفت تا بیشتر دور نشود. خرس آن را برداشت و محکم در دست گرفت.
در همین لحظه هانا از اتاقش بیرون آمد. او خرس را روی زمین دید و متوجه شد که یک دکمه اش گم شده بود. هانا خرس را بغل کرد و گفت:
— پیدایش کردی! حالا می توانم دوباره آن را بدوزم.
خرس خوشحال بود، اما کمی نگران هم شد. آیا هانا می توانست دکمه را سر جایش بدوزد؟ آیا نخ می توانست دوباره آن را نگه دارد؟
هانا سوزن و نخ آورد. مادرش کنار او نشست تا کمکش کند. خرس را روی میز گذاشتند و دکمه را با دقت به پارچه صورتش دوختند. هانا نخ را محکم کرد و گره کوچکی زد. دکمه دوباره سر جایش نشست.
خرس حالا هر دو چشمش را داشت. اما چیزی در او عوض شده بود. او دیگر فکر نمی کرد یک چشم بودن یعنی نمی تواند کاری انجام دهد. با کمک دوستانش راهی را پیدا کرده بود که به تنهایی نمی توانست ببیند.
دکمه تازه و دوستی های تازه
بعد از دوختن دکمه، هانا خرس را به اتاق برد و روی تخت نشاند. خرس از پنجره به موشی نگاه کرد که به سمت گوشه امنش می رفت. گنجشک هم روی شاخه درخت توت نشست و پرهایش را مرتب کرد.
خرس به آن ها گفت:
— اگر شما کمک نمی کردید، شاید دکمه ام را پیدا نمی کردم.
موشی جواب داد:
— تو هم به من کمک کردی وقتی اجازه دادی زیر تخت را بگردم. من از مدت ها پیش می خواستم آنجا را مرتب کنم، اما تنها نمی توانستم.
گنجشک گفت:
— و من دانه ای پیدا کردم که خیلی خوشمزه بود.
خرس خندید.
آن شب، وقتی هانا چراغ را خاموش کرد، خرس عروسکی دوباره کنار بالش قرار گرفت. او با دو چشمش به اتاق نگاه کرد. همه چیز سر جای خودش بود: کمد، صندلی، پنجره و جعبه اسباب بازی.
خرس یادش افتاد که صبح چقدر ترسیده بود. خیال می کرد با گم شدن یک دکمه، دیگر نمی تواند چیزی ببیند یا از پس کارهایش بربیاید. اما حالا می دانست اگر چیزی گم شود، می تواند آرام بماند، از دیگران کمک بخواهد و مرحله به مرحله دنبالش بگردد.
او قبل از خواب، از پنجره به درخت توت نگاه کرد. روی شاخه، گنجشک در لانه اش خوابیده بود. موشی هم لابد زیر تختش استراحت می کرد.
خرس چشم های دکمه ای اش را بست و لبخند زد. روزی پر از جست و جو داشت و با دکمه گمشده اش، دو دوست هم پیدا کرده بود.
پیام داستان
وقتی چیزی گم می شود یا کاری سخت به نظر می رسد، می توانیم اول آرام شویم و قدم به قدم دنبال راه حل بگردیم. درخواست کمک نشانه ناتوانی نیست؛ گاهی دوستانمان چیزهایی را می بینند که ما به تنهایی نمی توانیم پیدا کنیم.
