به گزارش رکنا، این اتفاق در اوت سال ۲۰۱۰ در یکی از مشهورترین راه بندان های تاریخ چین رخ داد؛ ترافیکی که در مقطعی بیش از ۱۰۰ کیلومتر امتداد داشت و حدود ۱۲ روز ادامه پیدا کرد. در این میان هزاران راننده کامیون روزهای خود را نه در مقصد، بلکه در کابین خودروهایشان و در میان صفی بیپایان از کامیونها و خودروها سپری کردند.
همهچیز از ۱۴ اوت شروع شد
راهبندان از ۱۴ اوت ۲۰۱۰ در محور G110 و بزرگراه پکن–تبت شکل گرفت؛ مسیری که یکی از راههای مهم ارتباطی میان پکن و مناطق داخلی چین، از جمله مغولستان داخلی، به شمار میرفت.
در آن زمان تعداد زیادی کامیون سنگین، بهویژه کامیونهای حامل زغالسنگ، در این مسیر رفتوآمد میکردند. همزمان عملیات تعمیر و نگهداری جاده باعث کاهش ظرفیت عبور شده بود و خرابی خودروها و تصادفهای مختلف نیز شرایط را پیچیدهتر کرد.
با افزایش تعداد خودروها، صف بهسرعت طولانی شد و در اوج بحران به حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ کیلومتر رسید.
اما آنچه این حادثه را به یکی از مشهورترین راهبندانهای جهان تبدیل کرد، تنها طول صف خودروها نبود؛ بلکه شرایطی بود که هزاران راننده در طول روزهای انتظار تجربه کردند.
رانندگان؛ گرفتار در کابین کامیونها
برای بسیاری از رانندگان، جاده دیگر محلی برای عبور نبود؛ بلکه به محل زندگی موقت آنها تبدیل شده بود.
برخی رانندگان پنج روز یا بیشتر در مسیر گرفتار بودند و خودروهایشان گاهی در طول یک روز تنها حدود یک کیلومتر حرکت میکرد.
یکی از رانندگان در روایتهای منتشرشده از آن روزها گفته بود که بخش زیادی از پنج روز را در کامیون خود صرف خوابیدن، مطالعه و ارسال پیامک کرده است و حتی روزی را تجربه کرده که خودرویش تقریباً هیچ حرکتی نداشته است.
در بخشهایی از مسیر، رانندگان ساعتها از کابین خارج میشدند و کنار کامیونها مینشستند. برخی ورق و شطرنج بازی میکردند تا زمان بگذرد و بعضی نیز زیر کامیونهای خود میخوابیدند.
گزارشهای میدانی همچنین از رانندگانی خبر میداد که در گرمای شدید کنار جاده خودشان را میشستند، چرا که روزها در مسیر مانده بودند و دسترسی مناسبی به امکانات بهداشتی نداشتند.
کامیونها که قرار بود فقط وسیلهای برای رساندن بار به مقصد باشند، برای چند روز به اتاق خواب و محل استراحت رانندگان تبدیل شده بودند.
یک کیلومتر در یک روز
شاید عجیبترین بخش ماجرا برای رانندگان این بود که حتی حرکت کردن هم به اتفاقی نادر تبدیل شده بود.
در برخی قسمتهای صف، خودروها تنها چند متر جلو میرفتند و دوباره متوقف میشدند. راننده موتور را خاموش میکرد، از کابین بیرون میآمد و منتظر میماند تا شاید دوباره نوبت حرکت برسد.
در چنین شرایطی، مسافتی که در حالت عادی باید در چند ساعت طی میشد، ممکن بود چند روز زمان ببرد.
یکی از رانندگان به خبرنگاران گفته بود که پیش از این نیز همین مسیر را طی کرده و عبور از بخش گرفتار ترافیک برایش سه روز طول کشیده است. او وقتی دوباره وارد مسیر شد، از تجربه قبلی خود استفاده کرده بود و این بار آب کافی با خود همراه داشت.
آب ۱۰ برابر گران شد
با طولانی شدن ترافیک، نیازهای اولیه رانندگان نیز به یک مشکل جدی تبدیل شد.
فروشندگان محلی که متوجه شده بودند هزاران راننده برای روزها در جاده گرفتار شدهاند، با موتورسیکلت و دوچرخه خود را به صف کامیونها میرساندند و آب، غذا، نودل فوری و سیگار میفروختند.
اما قیمت کالاها بهشدت افزایش پیدا کرده بود.
گزارشهای آن زمان حاکی از آن بود که بطری آبی که در حالت عادی حدود یک یوان قیمت داشت، در میان خودروهای گرفتار تا ۱۰ یوان فروخته میشد.
قیمت نودل فوری و برخی مواد غذایی نیز چند برابر شده بود.
در واقع، هزاران رانندهای که امکان ترک صف را نداشتند، تبدیل به مشتریان اجباری فروشندگان اطراف جاده شده بودند.
هرچه ترافیک طولانیتر میشد، نیاز رانندگان به آب و غذا نیز بیشتر میشد و همین مسئله بازار کوچکی را در میان صف طولانی کامیونها به وجود آورده بود.
جادهای که به خانه تبدیل شد
تصاویر و گزارشهای منتشرشده از آن روزها، صحنهای متفاوت از یک ترافیک معمولی را نشان میداد.
هزاران کامیون پشت سر یکدیگر متوقف شده بودند و رانندگان در فاصله میان خودروها رفتوآمد میکردند.
برخی کنار جاده مینشستند، برخی در کابین کامیون استراحت میکردند و گروهی برای گذراندن زمان با یکدیگر بازی میکردند.
برای رانندگانی که چند روز در این مسیر گرفتار شده بودند، ساعت و روز دیگر معنای معمول خود را نداشت.
صبح و شب تفاوت چندانی نداشت؛ مهم این بود که خودروها چه زمانی دوباره حرکت میکنند.
مشکل سرویس بهداشتی
یکی دیگر از مشکلات رانندگان، دسترسی به سرویسهای بهداشتی بود.
با توجه به طولانی شدن توقف و نبود امکانات کافی در طول صف، برخی رانندگان مجبور بودند مسافت قابل توجهی را برای رسیدن به ایستگاههای خدماتی طی کنند.
در بعضی نقاط نیز رانندگان از زمینهای اطراف جاده استفاده میکردند.
این مسئله در کنار گرمای هوا، کمبود آب و طولانی شدن زمان انتظار، شرایط را برای رانندگان سختتر کرده بود.
چرا چنین ترافیکی ایجاد شد؟
راهبندان چین تنها یک علت نداشت و مجموعهای از عوامل در شکلگیری آن نقش داشتند.
یکی از عوامل اصلی، عملیات تعمیر و نگهداری جاده بود که ظرفیت عبور خودروها را کاهش داده بود.
از طرف دیگر، تعداد کامیونهای سنگین در این مسیر افزایش زیادی پیدا کرده بود. بخش قابل توجهی از این کامیونها زغالسنگ حمل میکردند و حجم بالای خودروهای سنگین فشار زیادی بر ظرفیت مسیر وارد کرده بود.
خرابی خودروها و تصادفهای مختلف نیز شرایط را پیچیدهتر میکرد.
وقتی مسیر از قبل با حجم زیادی از خودروها روبهرو باشد، خرابی یک کامیون یا وقوع یک تصادف میتواند باعث ایجاد موج جدیدی از توقف شود.
در نهایت، ترکیب حجم بالای کامیونها، عملیات عمرانی، حوادث جادهای و ظرفیت محدود مسیر باعث شد صف خودروها به بیش از ۱۰۰ کیلومتر برسد.
رانندگانی که فقط منتظر بودند
گزارشهای منتشرشده از محل حادثه نشان میدهد بعضی رانندگان ساعتها بدون اینکه حتی چند متر حرکت کنند، پشت فرمان یا کنار کامیون خود منتظر میماندند.
برخی برای اینکه سوختشان تمام نشود، موتور کامیون را خاموش میکردند و تنها زمانی آن را روشن میکردند که صف شروع به حرکت میکرد.
عدهای نیز برای گذراندن زمان به مطالعه، بازی یا گفتوگو با رانندگان دیگر روی میآوردند.
در واقع، چیزی که برای مسافران یک ترافیک بسیار سنگین بود، برای رانندگان کامیون به یک زندگی موقت چندروزه تبدیل شده بود.
۱۲ روز انتظار
این راهبندان حدود ۱۲ روز ادامه پیدا کرد؛ هرچند گزارشهای منتشرشده در طول حادثه، بسته به زمان انتشار، از ۹، ۱۰ یا ۱۱ روز گرفتاری صحبت میکردند.
به همین دلیل، منابع مختلف اعداد متفاوتی درباره مدت زمان دقیق راهبندان ذکر کردهاند؛ اما آنچه درباره آن اتفاق مورد اتفاق است، طولانی بودن غیرعادی صف و گرفتار شدن هزاران خودرو و راننده برای چندین روز در این مسیر است.
در طول این مدت، صف خودروها به یکی از سوژههای مهم رسانههای جهان تبدیل شد و تصاویر کامیونهای متوقفشده در مسیری دهها کیلومتری منتشر شد.
پایان راه بندان
سرانجام با کاهش حجم خودروها و رفع بخشی از مشکلات مسیر، ترافیک بهتدریج کاهش پیدا کرد.
اما برای رانندگانی که روزها در این جاده گرفتار بودند، پایان ترافیک به معنای پایان یک تجربه عجیب و فراموشنشدنی بود؛ تجربهای که در آن یک مسیر معمولی به محل خواب، غذا خوردن، استراحت و انتظار برای روزها تبدیل شده بود.
در نهایت، آنچه از راهبندان سال ۲۰۱۰ چین در حافظه رسانهها باقی ماند فقط یک صف ۱۰۰ کیلومتری نبود؛ بلکه داستان هزاران رانندهای بود که در میان کامیونهای متوقفشده، روزها برای چند متر حرکت انتظار کشیدند.
