تیم ملی پرتغال در زمین مسابقه عملکردی کم نقص داشت و با پیروزی دو بر یک برابر نوروژ در ورزشگاه دراگائو، چهارمین برد پیاپی خود را به دست آورد و صعود زودهنگام به مرحله یک چهارم نهایی لیگ ملت های اروپا را قطعی کرد.
فراتر از کسب امتیازات کامل، پرتغال تیمی منسجم، با انگیزه و از نظر تاکتیکی پخته نشان داد؛ تیمی که در مقایسه با ماه های گذشته فوتبال با کیفیت تری ارائه می کند. درون زمین همه چیز برای پرتغال مناسب به نظر می رسد، اما بیرون از زمین و در پشت پرده فدراسیون فوتبال این کشور، روایت رسمی با اغراق هایی همراه شده که شعور هواداران را نادیده می گیرد.
هماهنگی قابل توجهی که پس از پایان مسابقه دراگائو دیده شد، نمونه ای روشن از این رویکرد بود. بازیکنان، پدرو پروئنکا رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال و ژرژ ژسوس سرمربی تیم، در چارچوب یک روایت مشترک تلاش کردند اتفاق رخ داده را مسئله ای کم اهمیت نشان دهند و بر جایگاه دست نخورده یک نماد ملی تاکید کنند.
پروئنکا بلافاصله این بحران را یک سوءتفاهم ساده توصیف کرد. ژرژ ژسوس نیز تلاش کرد اختلاف ایجاد شده را به گرم کردن کریستیانو رونالدو برای مدت 30 دقیقه و فرصت ندادن به او برای حضور در بازی محدود کند. سرمربی پرتغال در پایان تاکید کرد که از هیچ فردی عذرخواهی نمی کند، اما اگر رونالدو بخواهد، درهای تیم ملی همچنان به روی او باز خواهد بود.
نقطه ضعف این روایت آن است که با منطق اتفاقات همخوانی ندارد و زیر فشار واقعیت فرو می ریزد. اگر ماجرا تنها یک سوءتفاهم، ناراحتی معمول در رختکن یا نیم ساعت گرم کردن کنار زمین بوده باشد، فدراسیون و سرمربی عملا کریستیانو رونالدو را فردی کم سن و سال و فاقد مسئولیت پذیری معرفی می کنند.
چگونه می توان پذیرفت که کاپیتان و مهم ترین چهره تاریخ فوتبال پرتغال، فقط به دلیل یک دلخوری ساده، در میانه دیدارهای رسمی و حساس اردوی تیم ملی را ترک کند، از جمع بازیکنان فاصله بگیرد و همراه کاروان تیم به مسیر خود ادامه ندهد؟
فدراسیون با کوچک جلوه دادن ابعاد این اتفاق، می خواهد از اعتبار نهاد فوتبال محافظت کند و مانع شکل گیری شکافی بزرگ و پر سر و صدا شود؛ اما نتیجه این سیاست، قرار گرفتن خود کریستیانو رونالدو در شرایطی دشوار است. آن ها با کم اهمیت نشان دادن جرقه اولیه، واکنش رونالدو را بیش از اندازه بزرگ جلوه می دهند.
این رویکرد در واقع مانوری سیاسی برای حفظ موقعیت
تصمیم دشوار کاپیتان
اکنون انتخاب میان ماندن و رفتن بر عهده این مهاجم 41 ساله است؛ بازیکنی که در موقعیتی دشوار قرار گرفته است. او باید یا پذیرش نقش بازیکنی را بپذیرد که تصمیم های نیمکت و تعویض ها را تحمل می کند، یا به صورت آشکار پایان حضور خود در تیم ملی را اعلام کند.
اصرار بر حفظ جایگاه ویژه رونالدو به قیمت نادیده گرفتن واقعیت های فنی، دیدگاهی است که نمی تواند اصول رقابت را کنار بزند. در بالاترین سطح فوتبال، معیار اصلی باید عملکرد کنونی بازیکنان و نیازهای تیم باشد.
پرتغال در ورزشگاه دراگائو نشان داد که حتی فراتر از حمایت های مرتبط با پیراهن افسانه ای شماره هفت، از کیفیت، توانایی و آینده ای روشن برخوردار است.
حالا باید منتظر ماند و دید آیا این کمدی اشتباهات در دفاتر فدراسیون می تواند رونالدو را به بازگشت در نقشی کم رنگ تر متقاعد کند یا کاپیتان ترجیح می دهد پیش از آنکه روایت های نادرست، میراث او را کوچک کند، پرونده حضور ملی خود را ببندد.
