پرونده جام جهانی ۲۰۲۶ امشب با برگزاری دیدار فینال بین تیمهای ملی آرژانتین و اسپانیا بسته میشود. دو تیم از ساعت ۲۲:۳۰ به وقت تهران در ورزشگاه متلایف نیویورک برای کسب عنوان قهرمانی به مصاف هم میروند؛ دیداری که تقابل تجربه و ستارههای آرژانتین با فوتبال منسجم و مالکانه اسپانیا را رقم خواهد زد.
رویداد۲۴| چشم به هم زدیم و رسیدیم به آخرین مسابقه جامجهانی، بازی شماره ۱۰۴، فینال این تورنمنت بین آرژانتین و اسپانیا که از ساعت ۲۲:۳۰ امشب به وقت تهران در ورزشگاه متلایف نیویورک برگزار خواهد شد. اسپانیا و آرژانتین دو تیمی هستند که بعد از عبور از مسیرهای پرپیچ و خم، به دیدار نهایی رسیدهاند و حالا قرار است بر سر فتح دنیا با هم رقابت کنند. این بازی شاید رویارویی احساس و منطق باشد، شور و عقلانیت، شعر و سیستم… باید این چند ساعت را هم منتظر بمانیم و ببینیم در نهایت غزل دلبرانه مسی و یارانش چیره خواهد شد یا حساب و کتاب یامال و شرکا؟!
آرژانتین در یک نگاه
آرژانتین به فینال رسیده، نه فقط با کیفیت فنی، بلکه با تلفیقی از شاعرانگی، خشونت و شخصیت برنده. آنها بعد از غلبه بر الجزایر، اتریش و اردن در مرحله گروهی، در دور حذفی هم کیپورد، مصر، سوئیس و انگلستان را در روندی احساسی و پر از فراز و نشیب از پیش رو برداشتند. تیم لیونل اسکالونی در سالهای اخیر یاد گرفته لازم نیست همیشه زیباترین تیم زمین باشد؛ گاهی کافی است در لحظه درست، تصمیم درست بگیرد. ستون اصلی آلبیسلسته همچنان لیونل مسی است؛ بازیکنی که نقش او دیگر فقط خلق موقعیت و گلزنی نیست. مسی امروز بیشتر شبیه رهبر یک ارکستر است؛ ریتم بازی را تغییر میدهد، به افزایش سطح بازیکنان اطرافش کمک میکند و حتی وقتی در جریان مسابقه کمتحرک به نظر میرسد، در یک لحظه میتواند سرنوشت بازی را عوض کند.
با همه اینها، اما آرژانتین فقط مسی نیست. این تیم از یک نسل قابل تامل بهره میبرد؛ بازیکنانی که اغلب سالها کنار هم بازی کردهاند و شناخت خوبی از یکدیگر دارند. در میانه زمین، آرژانتین توانایی جنگیدن و کنترل کردن دارد و در خط حمله، بازیکنانی دارد که میتوانند از کوچکترین اشتباه دفاعی استفاده کنند. نقطه قوت بزرگ آرژانتین، انعطافپذیری است. این تیم میتواند مالکیت توپ را به حریف بدهد و منتظر لحظه مناسب بماند؛ میتواند پرس کند و در عین حال میتواند بازی را به فاز هیجان و احساسات ببرد. با این حال شاید بزرگترین خطر برای آنها، همین وابستگی به لحظات درخشان مسی باشد؛ آن هم مقابل تیمی مثل اسپانیا که اساسا فرصتهای کمی به رقبا میدهد.
اسپانیا در یک نگاه
اسپانیا به فینال رسیده، آن هم با همان فلسفهای که سالهاست فوتبال این کشور را تعریف میکند؛ تحمیل بازی مالکانه به حریف. البته که در تیم دلافونته جهش تاکتیکی هم دیده میشود. اسپانیای فعلی دیگر آن تیمی نیست که فقط با پاسهای بیپایان حریف را خسته کند؛ نسخه فعلی ماتادورها سرعت، نفوذ و تنوع بیشتری دارد. قدرت اصلی اسپانیا در ساختار تیمی است. فاصله خطوط کم است، گردش توپ سریع انجام میشود و بازیکنان بهخوبی میدانند در هر لحظه چه نقشی دارند.
این تیم کمتر به یک ستاره وابسته است؛ اگرچه بازیکنان خلاقی در اختیار دارد، اما برتری اصلیاش از هماهنگی جمعی میآید. اسپانیا در میانه زمین میتواند سرنوشت فینال را تعیین کند. توانایی حفظ توپ و خارج هافبکهای حریف از جریان مسابقه، مهمترین سلاح این تیم خواهد بود. اگر اسپانیا بتواند ریتم بازی را کنترل کند، آرژانتین مجبور میشود بیشتر از چیزی که دوست دارد دفاع کند. در مقابل، ضعف احتمالی اسپانیا همان چیزی است که همیشه درباره تیمهای مالک توپ مطرح میشود؛ وقتی حریف اجازه بازی نمیدهد و فضاها بسته میشوند، پیدا کردن راه نفوذ سختتر میشود. مقابل تیمی با تجربه و سرسخت مثل آرژانتین، ممکن است این خطر بیشتر هم شود، چرا که تیم حریف در ضد حملات خطرناک است و ستارههای خلاقی هم دارد که میتوانند از کمترین فرصتها را سود ببرند.
اسپانیا بعد از تساوی برابر کیپورد، در مرحله گروهی از سد عربستان و اروگوئه گذشت و در مراحل حذفی هم به ترتیب اتریش، پرتغال، بلژیک و فرانسه را شکست داد. همانطور که میبینید آنها نسبت به آرژانتین از مسیر سختتری بالا آمدهاند و کار بزرگشان هم برتری برابر فرانسه بود. جالب است که کیپورد تنها تیمی محسوب میشود که به اسپانیا نباخت و از این تیم گل هم نخورد. تیم دلافونته در کل مسابقات فقط یک گل دریافت کرده و این یعنی گشودن دروازه آنها حتی برای مسی و رفقا هم کار بسیار سختی به شمار میرود!
