ﻣﻴﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﭼﻘﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬره
ﺗﺎ ﻣﻦ وﻗﺘﻰ دارم
ﺧﺎﻃﺮاﺗﻤﻮ ﻣﺮور ﻣﻴﻜﻨﻢ و از ﻛﻨﺎر ﺗﻮ رد ﻣﻴﺸﻢ
ﺗﻨﻢ ﻧﻠﺮزه و ﺑﻐﻀﻢ ﻧﮕﻴﺮه
ﭼﻘﺪ
ﺗﻮ ﻣﻴﺪوﻧﻰ
ﻣﻴﺪوﻧﻰ ﻛﻪ دوﺳﺖ دارم
اﻧﻘﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﻮم ﺷﺐ و ﺑﻰ ﭼﺮاغ ﺗﻮی ﺣﺴﺮت ﻳﺎﻓﺘﻨﺖ
ﺗﮏ ﺑﻪ ﺗﮏ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ و ﺧﻴﺎﺑﻮﻧﺎرو ﻗﺪم ﻣﻴﺰﻧﻢ
درﺳﺘﻪ وﺟﻮدت ﻧﻴﺴﺖ
اﻣﺎ ﻣﻦ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻮرو
ﺑﺪوﻧﻢ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ وﺟﻮدت ﻧﻴﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
دوﺳﺘﺖ ﺑﺪارم
ﻣﺜﻞ ﻛﺎری ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺎ ﺑﻨﺪه ﻫﺎش ﻣﻴﻜﻨﻪ
وﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻢ ﻛﺎش داﺷﺘﻨﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﻰ
دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺖ ﺑﻮد
ﻛﺎش
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ دﻟﻢ ﻣﻮﻧﺪ
واﺳﻪ ﻳﻪ ﺑﺎرم ﻛﻪ ﺷﺪه
وﻗﺘﻰ دﺳﺘﺎﻣﻮ ﻣﻴﮕﻴﺮی و ﻧﮕﺎم ﻣﻴﻜﻨﻰ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻰ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﻮدﻧﺖ ﻗﺎﻧﻌﻢ
ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﻓﻘﻄ ﻟﻤﺲ
ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ از دﺳﺘﺎت ﺑﺎﺷﻪ
اﻣﺸﺐ ﺑﺎﻳﺪ اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻢ ﻛﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﺎد ﻛﻮﻫﻜﻦ ﺣﺴﻮدﻳﻢ ﻣﻴﺸﻪ
آﺧﻪ اون
آﺧﻪ اون ﺑﻌﺪ از اون ﻫﻤﻪ زﻧﺪﮔﻰ ﻛﺮدن
ﺗﻠﺨﺘﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮه زﻧﺪﮔﻴﺶ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﺪ
اﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺷﺪ ﺣﺴﺮت داﺷﺘﻦ ﺗﻮ
ﺑﻌﻀﻰ وﻗﺘﺎ
ﺑﻌﻀﻰ وﻗﺘﺎ ﺗﻮی ﻧﺒﻮدﻧﺖ اﻧﻘﺪ دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﻪ
اﮔﻪ ﺧﻮدت اﻧﺪازه دﻟﺘﻨﮕﻴﻤﻮ ﺑﺪوﻧﻰ
ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﻣﻴﺸﻰ
ﺑﻪ ﻗﻮل ﺳﻬﺮاب ﺳﭙﻬﺮی ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻪ
ﺗﻮ ﻣﺮا ﻳﺎد ﻛﻨﻰ ﻳﺎ ﻧﻜﻨﻰ
ﺑﺎورت ﮔﺮ ﺑﺸﻮد ﻳﺎ ﻧﺸﻮد ﺣﺮﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
اﻣﺎ ﻧﻔﺴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮد در ﻫﻮاﻳﻰ ﻛﻪ
ﻧﻔﺲ ﻫﺎی ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﻰ واﺳﻪ ﻗﺪم زدن ﺑﺎﻫﺎت
از ﺧﻮدم ﺑﻴﺮون ﻣﻴﺰم
اﻣﺎ وﻗﺘﻰ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮدم ﺧﻮﻧﻪ
روﺣﻢ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ
دﻟﻤﻮ ﺑﺪﺟﻮر ﺷﻜﺴﺘﻰ
ﺑﻨﺪش زدﻣﺎ
وﻟﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻰ ﭼﻰ ﺷﺪ
ﺳﺨﺖ ﺷﺪ ﺳﺮد ﺷﺪ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ
اﻣﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻣﺜﻞ اوﻟﺶ ﻧﺸﺪ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﻮدﻧﺖ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ رو آدﻣﺎ ﺣﺴﺎب ﺑﺎز ﻧﻜﻨﻢ
ﭼﻮن ﻛﻪ ﻳﻜﻰ از ﻫﻤﻴﻦ آدﻣﺎ ﺑﺎ اﻣﻀﺎی ﺧﻮدم
ﺣﺴﺎﺑﻤﻮ ﺧﺎﻟﻰ ﻛﺮد
ﺑﮕﺬرﻳﻢ
ﺑﮕﺬرﻳﻢ ﻧﻴﻮﻣﺪم اﻣﺸﺐ ﮔﻠﮕﻰ ﻛﻨﻢ
اوﻣﺪم ﻓﻘﻄ ﺑﮕﻢ دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه
ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﻴﺒﺮه
ﻣﻴﺸﻪ ﺑﺮام ﻳﻪ ﻛﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻰ ﺗﺎ آروم ﺑﺨﻮاﺑﻢ
ﻳﺎ ﺑﺎزم ﺣﻮﺻﻠﻤﻮ ﻧﺪاری
اﺷﻜﺎل ﻧﺪاره
ﺑﺎزم ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﻴﺸﻴﻨﻢ و
اﻧﻘﺪ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ
ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺒﺮه
ﺑﺒﺨﺶ وﻗﺘﺘﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ
دوﺳﺖ دارم
