برترینها: دهه ۷۰ اوج سریالسازی در صداوسیما بود، خانه سبز، امام علی (ع)، همسران، پدر سالار، کارآگاه علوی، روزی روزگاری، روزگار جوانی و… خاطرات خوشی را برای مردم رقم زدند.
اوضاع اقتصادی نسبتا مناسب مردم (نسبت به حال حاضر) در کنار یک پکیج خوب از سریالهای ایرانی و سریالهای خارجی مشهور باعث شد صداوسیما تحت مدیریت شهید علی لاریجانی در این دهه، شبکههای ماهوارهای فارسی زبان را تقریبا به گوشه رینگ ببرد.
در این باره بیشتر بخوانید:
۱۰ سریالی که بینندگان صداوسیما از تکرارش هم خسته نمیشوند
چند راز نهفته در خوشمزهترین سکانسهای سینمای ایران
البته سرگرمی مردم تنها هدف مدیران رسانه ملی در آن زمان نبود، آنان در پس این هیاهو اهداف دیگری هم داشتند. در غیاب فضای مجازی حالا این صداوسیما بود که توانسته بود در قالبِ قابِ جادویی تلویزیون بر افکار عمومی سلطه داشته باشد و تصمیمات حاکمیتی را در پوشش این سریالها به جامعه منتقل کند.
مرحوم خسرو شکیبایی و رامبد جوان در سریال خانه سبز
در همین باره کاربری توئیتری به نام «بهم بگو حاج حسین» از پشتپرده ساخت سه سریال محبوب دهه هفتاد صداوسیما پرده برداشت. سریالهایی که هنوز محبوب اغلب مردم هستند و با هر بار، بازپخش، به صدر پر بینندهترینهای صداوسیما میروند. البته او اعتقاد دارد این سریالها برای جاانداختن فرهنگ آپارتماننشینی در تهران تهیه شده است:
(رسم الخط متن حفظ شده است)
«شاید با خودمون فکر کنیم که تاثیر غیر مستقیم مدیا از زمان ظهور اینستاگرام و توییتر شروع شده و برندها سعی میکنن که به صورت غیر مستقیم شما رو تحت تاثیر قرار بدن، ولی اخیرا چیزی شنیدم که دیدم حداقل در ایران خیلی قدیمیتر هست. اسم سریال پدرسالار به گوشتون خورده؟
محمدعلی کشاورز نقش اول این سریاله که فردی خانوادهدوسته و اصرار داره که بچههاش بعد از ازدواج در یکی از اتاقهای خونه خودش زندگی کنن. عروس کوچکش (کمند امیرسلیمانی) که شاغل هم هست و شخصیتی نسبتا مدرن داره، اصرار داره که من زندگی مستقل میخوام و باید بریم آپارتماننشینی.
محمدعلی کشاورز در این سریال نماد جامعهی سنتی و کمند امیرسلیمانی نماد جامعهی مدرنه. در آخر پدرسالار با اینکه راضی نیست تسلیم این تغییر میشه و به تخریب خانه قدیمی و ساخت آپارتمان و دادن یه خونه مستقل به هر بچه رضایت میده. این سریال در سال ۷۲ ساخته و پخش شده.
سریال بعدی، «همسران» که برای سال ۷۳ است و در مورد دو زوجه که با هم توی یه آپارتمان همسایهن. در واقع ایده اصلی اینه: حالا که در آپارتمان زندگی میکنیم، چطور باید با همسایهها تعامل کنیم؟ این سریال یکی از آثاری بود که آپارتمان رو بهعنوان شکل جدید زندگی شهری برجسته کرد.
سریال بعدی، «خانه سبز» که برای سال ۷۵ است. توی این سریال نسلهای مختلف یه خانواده دارن توی واحدهای آپارتمان زندگی میکنن و غیرمستقیم این رو میگه که برای زندگی مستقل، لازم نیست کامل جدا بشی و آپارتمان این کمک رو بهت میکنه که یه مدل جدید از خانواده بسازی.
خب حالا داستان پشتش رو بگم: کرباسچی سال ۶۸ شهردار تهران شد. اون موقع تهران یه پایتخت جنگزده بود که مشکلات زیر رو داشت: زیرساختهای فرسوده، ترافیک شدید، کمبود فضای سبز، حملونقل عمومی ناکافی، رشد سریع جمعیت و کمبود منابع مالی شهرداری.
مشکل اصلی کرباسچی این بود که شهرداری پول نداشت. ایده اصلی کرباسچی برای حل مشکل پول این بود که شهرداری خودش درآمد تولید کنه. چه جوری؟ با فروش تراکم و عوارض ساختوساز! یعنی شهرداری اون موقع اجازه میداد که سازنده بیش از تراکم پایه بسازه و بابتش از سازنده پول میگرفت و خرج توسعه زیرساختهای شهری میکرد. این شد که دوره کرباسچی، دورهی رونق پروژههای عمرانی تهران شد. مثلا اگه بخوام بزرگراههایی که در زمانش ساخته شده رو مثال بزنم: همت، رسالت، مدرس، نواب، چمران.
بازیگران سریال همسران: مهرانه مهینترابی، فردوس کاویانی، فرهاد جم و الهام پاوهنژاد
پروژه نواب (محور شمالی-جنوبی) شاید بزرگترین پروژهشه که برای تامین مالی ساختش، اجازه ساخت آپارتمان در دو طرف محور رو دادن. کرباسچی از زمان شروع سمتش برای کسب درآمد و عوض کردن چهره شهر، به صورت غیر مستقیم همه رو ترغیب به ساخت آپارتمان کرد، ولی مردم به آپارتمان میگفتن قوطی کبریت! پس نیاز بود به صورت غیرمستقیم آپارتمان در ذهن مردم ارزشمند بشه و زندگی در خونههای یک طبقه سنتی سخت و قدیمی به نظر برسه.
پس مدیا به کمک کرباسچی اومد. تا ما با دیدن خونههای حیاطدار بگیم اوه چه سخت و آپارتمان چه لوکسه. سریال پدرسالار تو سال ۷۲ جنگ بین خانه سنتی و آپارتمان رو شروع کرد تا سال ۸۰ که ما توی سریال زیر آسمان شهر میبینیم که اگه تو آپارتمان زندگی کنیم با همسایهها خیلی خوش میگذره.
