به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بعد از یک تجربه آسیب زا، همه آدم ها به یک شکل واکنش نشان نمی دهند. برای بعضی افراد علائم PTSD ایجاد می شود و برای بعضی دیگر نه. حتی میان کسانی که علائم دارند، شدت و شکل آنها می تواند بسیار متفاوت باشد. مطالعه ای که در سپتامبر ۲۰۲۶ در Clinical Psychology & Psychotherapy منتشر شد، تلاش کرده این تفاوت را در قالب یک مدل یکپارچه توضیح دهد. پژوهشگران ۷۰۶ بزرگسال انگلیسی زبان را بررسی کردند که همگی دست کم یک تجربه واجد معیار تروما داشتند.
مدل آنها چند عامل را کنار هم قرار داد: تجربه های نامطلوب دوران کودکی، ناایمنی دلبستگی، دشواری در شناخت و تنظیم هیجان و میزان ارتباط اجتماعی. نتایج نشان داد ناایمنی دلبستگی لزوما به صورت مستقیم با علائم PTSD ارتباط نداشت؛ بلکه بخشی از ارتباط از مسیر مشکلات مربوط به شناخت هیجان، تنظیم هیجان و ارتباط اجتماعی عبور می کرد.
در مدل مربوط به PTSD، تنظیم هیجان اهمیت داشت و در مدل PTSD پیچیده، ارتباط اجتماعی نیز نقش داشت.
اما اینجا یک هشدار مهم وجود دارد. پژوهش مقطعی است. یعنی نمی توان گفت این مسیرها حتما در طول زمان و به شکل علّی همین ترتیب را طی می کنند.
نمونه نیز از جامعه عمومی و با روش غیر احتمالی جذب شده است؛ بنابراین نمی توان نتیجه را بدون احتیاط به همه افراد مبتلا به PTSD تعمیم داد.
با این حال، پیام مطالعه روشن است: برای فهم تروما شاید نباید فقط به خود حادثه نگاه کرد. اینکه فرد چگونه احساساتش را تنظیم می کند و چقدر می تواند احساس ارتباط و حمایت داشته باشد نیز ممکن است بخشی از داستان باشد.
