به گزارش گروه روانشناسی رکنا، پژوهشگران دانشگاه گریفیث در مطالعه ای تازه تجربه زنان پس از درمان سرطان پستان را بررسی کرده اند و می گویند بهبود جنسی پس از این بیماری بسیار پیچیده تر از درمان چند عارضه جسمانی است. تغییرات بدن، وضعیت روانی، کیفیت رابطه عاطفی و حتی نحوه برخورد نظام درمانی می توانند در بازگشت فرد به یک زندگی جنسی رضایت بخش نقش داشته باشند. در این پژوهش، محققان با ۳۱ زن بازمانده سرطان پستان در سنین ۳۲ تا ۷۲ سال مصاحبه کردند. تجربه این زنان نشان داد مشکلات جنسی پس از سرطان فقط به یک عامل محدود نمی شوند. درد، خشکی واژن، کاهش میل جنسی، تغییرات ناشی از جراحی، جای زخم و تغییر تصویر بدنی از جمله مسائلی بودند که شرکت کنندگان درباره آن ها صحبت کردند.
این تغییرات فقط بر رابطه جنسی تاثیر نمی گذارند. برای بعضی زنان، سرطان و درمان آن می تواند نگاه فرد به بدن و احساس جذابیت را نیز تغییر دهد. زنی که پیش از بیماری رابطه مشخصی با بدن خود داشته است، ممکن است پس از جراحی یا درمان با بدنی رو به رو شود که برایش متفاوت یا حتی ناآشنا به نظر می رسد.
با این حال، تجربه همه زنان یکسان نیست. پژوهشگران دریافتند حتی افرادی که درمان ها یا عوارض جسمانی مشابهی داشته اند، ممکن است مسیر کاملا متفاوتی در بازگشت به صمیمیت طی کنند. برخی زنان همچنان با احساس فاصله از بدن یا دشواری در رابطه جنسی مواجه بودند، برخی به تدریج با شرایط جدید سازگار شده بودند و گروهی نیز توانسته بودند تعریف تازه ای از صمیمیت و زندگی جنسی خود پیدا کنند.
واکنش شریک عاطفی در سرطان سینه
یکی از عوامل مهم در این مسیر، واکنش شریک عاطفی بود. حمایت، همدلی، گفت و گو و اطمینان بخشی شریک می توانست به سازگاری بهتر کمک کند. در مقابل، سکوت، اجتناب یا دشواری در صحبت درباره تغییرات جسمی و جنسی ممکن بود فاصله میان زوج را بیشتر کند.
برای زنی که بدنش پس از درمان سرطان تغییر کرده است، احساس خواستنی بودن فقط یک موضوع جنسی نیست. این احساس می تواند با اعتماد به نفس، تصویر بدنی و کیفیت رابطه عاطفی او ارتباط داشته باشد. به همین دلیل پژوهشگران تاکید می کنند که بهبود جنسی پس از سرطان را نمی توان صرفا به درمان مشکلات جسمانی محدود کرد.
بخش دیگری از یافته های این مطالعه به نحوه برخورد نظام درمانی مربوط می شود. برخی از زنان گفته اند پزشکان و تیم درمان به طور طبیعی تمرکز زیادی بر کنترل سرطان، جراحی و ادامه درمان داشته اند، اما موضوعاتی مانند میل جنسی، رابطه دردناک، تغییر تصویر بدنی و صمیمیت کمتر وارد گفت و گو شده است.
نتیجه این سکوت می تواند این باشد که بیمار پس از پایان درمان با مجموعه ای از پرسش های شخصی تنها بماند. آیا کاهش میل جنسی طبیعی است؟ چرا رابطه جنسی دردناک شده است؟ چگونه باید درباره تغییرات بدن با شریک عاطفی صحبت کرد؟ آیا می توان دوباره یک زندگی جنسی رضایت بخش داشت؟
در سرطان سینه چگونه باید درباره تغییرات بدن با شریک عاطفی صحبت کرد؟
برای بسیاری از بیماران، مطرح کردن چنین پرسش هایی نیز آسان نیست. شرم، نگرانی از قضاوت شدن یا تصور اینکه در مقایسه با سرطان، مشکلات جنسی موضوع مهمی نیستند می تواند باعث شود فرد درباره آن ها صحبت نکند. اگر متخصصان نیز این موضوع را مطرح نکنند، بخشی از مشکلات بیمار ممکن است برای مدت طولانی پنهان باقی بماند.
پژوهش تازه نشان می دهد با افزایش تعداد زنانی که سال ها پس از سرطان پستان زندگی می کنند، تعریف بهبود نیز باید گسترده تر شود. موفقیت درمان فقط به کنترل بیماری یا جلوگیری از بازگشت سرطان محدود نیست. کیفیت زندگی، رابطه فرد با بدن، صمیمیت و سلامت جنسی نیز می توانند بخشی از زندگی پس از سرطان باشند.
این یافته ها یک پیام مهم برای مراقبت های پس از سرطان دارند: سلامت جنسی نباید موضوعی باشد که پزشک منتظر بماند بیمار با شرم و تردید خودش آن را مطرح کند. گاهی یکی از مهم ترین پرسش های پس از پایان درمان می تواند همان پرسشی باشد که کمتر پرسیده می شود؛ رابطه فرد با بدن، صمیمیت و زندگی جنسی او بعد از سرطان چگونه است؟
